Z punktu widzenia Tradycyjnej Medycyny Chińskiej, alkohol uznawany jest za substancję o silnym wpływie na organizm, zarówno pozytywnym, jak i negatywnym, w zależności od ilości, konstytucji osoby oraz stanu równowagi energetycznej.

Fizjologiczne skutki alkoholu według TCM

Wątroba

W TCM wątroba odpowiada m.in. za swobodny przepływ Qi (energii życiowej) oraz magazynowanie Krwi. Nadmierne spożycie alkoholu prowadzi do stagnacji Qi wątrobowej, powodując rozdrażnienie, napięcie, bóle głowy czy czerwone oczy. W skrajnych przypadkach może dojść do tzw. Wiatru Wątroby, stanu powiązanego z udarem. Dodatkowo może wystąpić niedobór Krwi Wątroby, objawiający się zawrotami głowy, suchością oczu, łamliwością paznokci i zmęczeniem.

Śledziona i żołądek

Alkohol, postrzegany jako substancja „wilgotna i gorąca”, zaburza funkcje Śledziony- narządu odpowiedzialnego za przetwarzanie pożywienia i produkcję energii Qi. Nadmiar Wilgotnego Gorąca powoduje niedobór Qi Śledziony, co skutkuje wzdęciami, zmęczeniem, osłabioną odpornością i biegunkami. Żołądek może również zostać przegrzany, co prowadzi do refluksu, nudności i pragnienia.

Serce

Serce w TCM zarządza Krwią i przechowuje Shen czyli świadomość i ducha. Alkohol może nadmiernie pobudzać Ogień Serca, co prowadzi do bezsenności, niepokoju, kołatania serca i emocjonalnej niestabilności. Objawy takie jak dezorientacja czy irracjonalne zachowanie wynikają z zakłócenia harmonii Shen.

Nerki

Nadmierne picie osłabia kanał Nerkowy i wyczerpuje Jing tzw. esencję życiową, odpowiedzialną za długowieczność i zdolności rozrodcze. Szczególnie osłabiane jest Yin Nerek, co powoduje takie objawy jak szumy uszne, nocne poty, ból dolnych pleców i oznaki przedwczesnego starzenia się.

Płuca

Choć nie są bezpośrednio narażone, płuca mogą zostać osłabione przez przewlekłą wilgoć powstałą wskutek nadmiernego picia. Może to skutkować kaszlem, dusznościami i zwiększoną podatnością na infekcje.

Zgodnie z TCM, niewielkie ilości alkoholu mogą wspomagać trawienie, pobudzać krążenie krwi i rozpraszać zimno, szczególnie u osób o „zimnej konstytucji”. Ważne jednak, by spożycie było dostosowane do indywidualnych cech organizmu. Alkohol nie jest jednoznacznie zakazany, ale jego wpływ jest różny w zależności od dominujących wzorców energetycznych.

Na przykład osoby z Wilgotnym Gorącem, które objawia się ciężkością, zmęczeniem, drażliwością i nalotem na języku, powinny unikać alkoholu, gdyż może on nasilać objawy. Z kolei u osób z Zimnem i Zastojem, umiarkowane ilości rozgrzewającego alkoholu mogą okazać się korzystne.

Rodzaje alkoholu w TCM

Różne alkohole mają różne właściwości energetyczne:

• Wino ryżowe jest rozgrzewające, wspomaga krążenie i trawienie, korzystne przy zimnej konstytucji.
• Piwo jest chłodne i wilgotne, może zaburzać funkcjonowanie Śledziony, prowadząc do wzdęć i spowolnionego metabolizmu.
• Wina czerwone, whisky, brandy, zazwyczaj mają właściwości rozgrzewające, ale ich wpływ zależy od ilości i konstytucji danej osoby.

W praktyce medycyny chińskiej zaleca się unikanie zimnych i wilgotnych alkoholi (jak piwo) na rzecz cieplejszych, suchych trunków w małych ilościach, szczególnie w chłodne dni lub przy osłabionym krążeniu.

Aspekt psychologiczny picia alkoholu

Choć alkohol często bywa kojarzony z relaksem, towarzyskością i chwilową euforią, jego wpływ na życie codzienne jest głęboko negatywny.

Z perspektywy energetycznej i psychologicznej, regularne sięganie po alkohol to proces, w którym zasoby osobiste człowieka (czas, energia, klarowność umysłu) są systematycznie wymieniane na krótkotrwałą przyjemność, niczym kredyt z wysokim oprocentowaniem, który później trzeba spłacać emocjonalnym i fizycznym wyczerpaniem.

Każdy kieliszek niesie za sobą nie tylko chwilę odprężenia, lecz także opóźnienie w regeneracji, spadek produktywności, pogorszenie nastroju i rozregulowanie rytmu dnia. Po wieczornej euforii następują często poranne spadki energetyczne, brak koncentracji, ospałość i niechęć do działania. Rzadko kiedy po zakrapianym wieczorze pojawia się gotowość do podejmowania ważnych decyzji, pracy twórczej czy świadomego dążenia do celów.

Osoby, które piją regularnie, stopniowo tracą kontrolę nad swoim czasem. Zamiast go inwestować w rozwój osobisty, naukę czy planowanie przyszłości, wchodzą w cykl biernego funkcjonowania, przerywanego jedynie kolejną dawką alkoholu i tymczasowym poczuciem ulgi.

Alkohol często przyćmiewa głębsze uczucia, takie jak strach przed porażką, niskie poczucie wartości, lęk przed samotnością, oferując w zamian iluzję spokoju i odcięcia od problemów. Jednak ta ulga jest powierzchowna i krótkotrwała. Prawdziwe rozwiązania wymagają jasności umysłu, wewnętrznej równowagi i aktywnego działania, a nie chwilowego uciekania w euforię.

Długofalowo, sukces, zarówno osobisty, jak i zawodowy, opiera się na zdolności do koncentracji, zarządzania własną energią, konsekwencji i trzeźwym spojrzeniu na rzeczywistość. Alkohol nie tylko nie wspiera tych procesów, ale w wielu przypadkach skutecznie je hamuje, tworząc złudne poczucie komfortu, podczas gdy rzeczywiste wyzwania pozostają nierozwiązane.

Najlepszym wzorem do naśladowania powinni być w tym temaci dla nas Japończycy. Otóż Japonki mają najniższy wskaźnik występowania raka piersi na świecie, dla porównania w USA jest on najwyższy. W krajach zachodnich niedobór jodu jest porównywalny z niedoborem witaminy D. Oczywiście dzieje się tak za sprawą głównie diety, gdzie dieta japońska obfituje w glony, algi, które są najbogatszym źródłem tego pierwiastka. Natomiast w krajach zachodnich czy USA w ciągu ostatnich 50 lat spożycie jodu diametralnie spadło, głównie z powodu zmniejszenia spożycia soli jodowanej i fluoryzacji wody, która to zakłóca metabolizm jodu w organizmie.
Wiele mówi się o suplementacji najbardziej znanych witamin i minerałów, o konieczności zaspokajania dziennego ich zapotrzebowania, nikt natomiast nie mówi o konieczności “suplementacji” jodu. A ta też wydaje się konieczna.

Panująca prawda na temat jodu jest taka, że ​​tarczyca jest jedynym organem w ciele, który potrzebuje tego mikroskładnika odżywczego, a dzienne spożycie ponad to czego potrzebuje tarczyca, może być szkodliwe. Nowa prawda jest taka, że cały nasz organizm potrzebuje jodu i to w miligramach, a nie w mikrogramach.

Mam nadzieję, że poniższe informacje na temat jodu jak i jego źródeł zachęcą Cię do wzbogacenia codziennej diety o ten pierwiastek. Szczególnie jeśli jesteś kobietą.​​Utrzymanie wystarczającej ilości jodu organizmie wymaga około 12,5 mg dziennie, czyli ilości podobnej do tej, jaką spożywają Japończycy.

Jod – w jakich schorzeniach szczególnie niezbędny

Leczenie drożdżycy i budowanie odporności. Zawarty w wodorostach jod nasz organizm wykorzystuje do wytwarzania opartych na związkach jodu wolnych rodników, które unieszkodliwiają drożdże. Obecnie stosuje się gotowe leki przeciwgrzybicze, jednak przed ich wyprodukowaniem, standardowo stosowanym środkiem w leczeniu drożdżycy był właśnie jod. Pierwiastek ten pomaga utrzymać układ odpornościowy w zdrowiu i zapewnia antyseptyczną ochronę śluzówki w jamie ustnej, żołądku i pochwie. W końcu jest to jedna z najsilniejszych substancji antywirusowych i przeciwbakteryjnych znanych ludzkości (jod był nawet używany doustnie w leczeniu malarii). Większość lekarzy nie wie o wielu różnych zastosowaniach tego ważnego suplementu.

Podczas leczenia choroby nowotworowej. Warto dodać, że wszelkiego rodzaju grzyby, drożdżyca przyczyniają się do powstawania wszelkiego rodzaju guzów i nowotworów. Spożywanie wodorostów w przypadkach nowotworów i innych chorób degeneracyjnych przynosi wiele korzyści.
Jod jest stosowany jako jeden ze środków leczniczych w terapii przeciwnowotworowej Gersona. Pobudza on nie tylko funkcjonowanie tarczycy ale i nasyca komórki tlenem.

Pomoc w regulowaniu wagi ciała. Zaskoczeniem dla wielu osób może być to, że wodorosty pomimo, że mają smak słony, który przy nadwadze jest zabroniony, to jednak dzięki zawartości jodu, minerałów i aminokwasów regulują i przyspieszają metabolizm, mają też właściwości silnie oczyszczające z toksyn i metali ciężkich.

Zaburzenia miesiączkowania. Dieta w tym przypadku powinna być bogata w duże ilości żelaza i jodu, aby pomóc organizmowi uzupełnić zapasy krwi utraconej w trakcie miesiączkowania. Oprócz roślin strączkowych, większości warzyw i pełnoziarnistych zbóż, w diecie powinny znaleźć się mikroalgi jak spirulina, wodorosty, takie jak kelp, dulse, wakame i hijiki, które są doskonałym źródłem zarówno żelaza, jak i jodu.

W zaburzeniach pracy wątroby. Kiedy wątroba jest w zastoju, bardzo często występuje osłabienie tarczycy i niedobór jodu. Z pomocą przyjdą znów wodorosty jak np. kelp. Większość współczesnych ludzi ma poważne zaburzenia pracy wątroby, więc zastosowanie jodu w postaci wodorostów jest jak najbardziej wskazane. W medycynie chińskiej zamiast syntetycznych preparatów uzupełniających jod, stosuje się kelp i inne wodorosty (naturalne źródła jodu i innych pierwiastków).

W leczeniu chorób tarczycy. Gdy poziom jodu jest idealny, metabolizm i czynności tarczycy same się często normalizują. Wiele kobiet nie wie, że ma problemy z tarczycą z powodu niedoboru jodu. Więcej o chorobach tarczycy pisałam w e-booku dostępnym tutaj.

Jeśli jesteś w trakcie leczenia tarczycy, przyjmowanie większych ilości jodu często zmniejsza zapotrzebowanie na leki tarczycowe. Warto skonsultować z lekarzem zwiększanie dawki jodu w codziennej diecie. Jeśli tarczyca jest w normie 6–12,5 mg jest optymalną dawką.Czasem niezbędne jest zwiększenie tej dawki.

Usuwanie toksycznych chemikaliów z organizmu – fluorek, bromek, ołów, glin, rtęć, toksyny. Dlatego też wodorosty są kluczowe w oczyszczaniu organizmu, budowaniu dzięki temu odporności. Jod chroni przed nieprawidłowym rozwojem bakterii w żołądku. Błona śluzowa żołądka, gruczoły ślinowe, mleczne gruczoły sutkowe potrafią koncentrować jod niemal w takim samym stopniu jak tarczyca.
Spożywanie jodu powinno iść w parze z kompletnym programem żywieniowym, który zawiera odpowiednie ilości selenu, magnezu i kwasów tłuszczowych Omega-3. Polecam e- book o odporności dostępny tutaj.

Niedobór jodu może być przyczyną raka piersi. Komórki przewodowe piersi, które najszybciej mogą stać się nowotworowe, są wyposażone w pompę jodową, co wskazuje, że mają zdolność aktywnej absorpcji jodu. Podobnie jak wole, włókniako – torbielowate choroby piersi oraz nowotwory piersi, mogą być zaburzeniami z powodu właśnie niedoboru jodu. Dotyczy to również mięśniaków macicy.
Istnieje wiele badań naukowych potwierdzających, że osoby przyjmujące jod w dawkach 6- 90 mg/dzień czują się zdrowsi i mają większe poczucie dobrostanu. Już 6 mg jodu eliminuje bóle piersi.
Jod zmniejsza zdolność estrogenu do wiązania się z receptorami estrogenowymi w piersi. Odgrywa on istotną rolę w zapobieganiu i leczeniu choroby włóknisto-torbielowatej piersi i raka piersi.

Jod – najlepsze jego źródła

Wodorosty są najlepszym źródłem. Można zażywać 3 g kelpu dziennie w postaci tabletek (4- 6 tabletek dziennie), najlepiej podczas jednego posiłku lub dodawać różne wodorosty już podczas przygotowywania potraw. Norweski kelp (morszczyn pęcherzykowaty) jest szczególnie cenny, ale inne wodorosty także są wartościowe.
Wodorosty są bogatym źródłem nie tylko jodu, ale też wapnia, witamin, aminokwasów, żelaza. Czyni to je pewnego rodzaju superfood. Dla przykładu hijiki, arame i wakame zawierają ponad 10 razy więcej wapnia niż mleko. Kelp, kombu i arame zawierają 100-500 razy więcej jodu niż skorupiaki. Wodorosty to też bogate źródło fluoru wzmacniającego zęby, kości. Podczas gotowania niestety fluor zostaje utracony, więc najlepiej jeść wodorosty suszone po namoczeniu.
Więcej o glonach, ich rodzajach, właściwościach leczniczych pisałam tutaj. Do najbardziej popularnych należą: dulse, wakame, kelp, arame, hijiki, kombu. Sałatka z glonów wakame to idealna przekąska lub dodatek do dania głównego.

Innym źródłem jodu jest kapusta. Badania pokazują, że niektóre warzywa kapustne (kapusta, brokuły i brukselka) hamują rozwój nowotworu w jelicie grubym. Oprócz jodu to bogate źródło witaminy C, a zewnętrzne liście to duże stężenie witaminy E. Kapusta w formie surowej i kiszonej doskonale oczyszcza i odnawia przewód pokarmowy, poprawia florę jelitową i leczy trudne przypadki zaparć

Jod – ostrzeżenia i ważne informacje

Niepożądane skutki działania jodu występują bardzo rzadko, w mniej niż 1 procent. Mogą to być alergie, obrzęk ślinianek i tarczycy, jodyzm. Jod usuwa toksyny, między innymi bromek z organizmu. Jodyzm, nieprzyjemny mosiężny posmak, katar, zmiany skórne przypominające trądzik, są spowodowane przez bromek, który jod wydobywa z tkanek. Te objawy ustępują po zmniejszeniu dawki jodu. Pamiętajmy, że spożywanie jodu powinno być połączone z kompletnym odżywianiem bogatym w selen, magnez, kwasy tłuszczowe Omega-3.

Wodorosty, jak wspomniałam nieco wcześniej, oczyszczają i ochładzają ciało, dlatego mogą być przeciwwskazania w ich spożywaniu przez osoby, u których występują luźne i wodniste stolce, wycieńczenie organizmu, przewlekłe zmęczenie i osłabienie funkcji trawiennych.

Kleik ryżowy congee jest przykładem dania jednogarnkowego, gdzie w tradycyjnym congee bazą jest ryż, ale może nią być kasza jaglana, płatki owsiane, kasza gryczana czy kukurydziana.

Kluczem do tego aby dobrze przygotować congee jest czas gotowania oraz dobór odpowiednich dodatków. Im dłuższy jest czas gotowania, tym większa jego moc działania na organizm.

Kleik congee – właściwości lecznicze

Kleiki ryżowe dedykowane są przede wszystkim dla osób z osłabionym układem trawiennym, chorobą jelit, dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi, osób osłabionych, przewlekle chorujących, takich, które mają problem z przeżuwaniem pokarmu. Congee wspierają odbudowę energii Qi śledziony-trzustki. Według filozofii medycyny chińskiej żołądek przyjmuje spożywane przez nas pożywienie, nie mniej jednak funkcję rzeczywistego rozkładu pożywienia spełnia śledziona. To pewnego rodzaju kocioł, który musi być odpowiednio podgrzany, by żywność mogła się odpowiednio rozłożyć. Według medycyny chińskiej ten ogień (który rozgrzewa ogień trawienny i wspomaga trawienie) dostarczany jest do śledziony przez energię Qi nerek. niezmiernie ważne jest utrzymywanie ich w dobrej kondycji, ochrona przed zimnem, spożywanie ciepłych posiłków.

Congee:

• Przede wszystkim nawadniają organizm (szczególnie w przypadkach dużego odwodnienia). Ryż podczas gotowania wchłania dużo wody (proporcje ryżu do wody 1:4-6) i jest ona oddawana stopniowo podczas trawienia.
• Tonizują słabe trawienie, są lekko strawne, wzmacniają śledzionę i trzustkę i żołądek.
• Łagodzą stany zapalne.
• Wskazane dla osób starszych i dla wszystkich w okresie rekonwalescencji po przebytych chorobach, operacjach.
• W przypadku przejedzenia, nadużycia alkoholu poprzedniego wieczoru.
• Normalizują wysokie ciśnienie krwi.
• Wzmacniają krew i energię Qi.
• Wspomagają proces wytwarzania mleka u matek karmiących.
• Na przeziębienie i grypę. Dodajemy do dobrze ugotowanego kleiku posiekaną szalotkę i świeży starty korzeń imbiru i gotujemy około 15 minut. Jeśli zatoki również cierpią można dodać trochę wasabi. Kładziemy się pod kołdrę – taki kleik powinien wywołać poty.
• W przypadku biegunki spowodowanej słabym trawieniem dodaj startego świeżego imbiru, kilka ziaren kardamonu i kilka kawałków Wild Yam. Następnie gotujemy około 15 -30 minut z tymi dodatkami.
• Na suche zaparcia. Do kleiku dodajemy wtedy wodorosty (kombu, hijiki, wakame), czarny sezam, nasiona lnu, suszone śliwki.
• Na anemię. Jest kilka ważnych ziół odbudowujących krew. Jednym z nich jest traganek (szczególnie dla osób z chorobami nowotworowymi,leczonych chemio i radioterapią). Traganek wzmacnia funkcje układu odpornościowego (szczególnie limfocytów typu T). Kolejnym zielem jest Przetworzona Rehmannia – nawilża tkanki, wzmacnia komórki odpornościowe, tonizuje krew.

Jak przygotować tradycyjny kleik congee?

Jedna z najważniejszych zasad- kleik congee gotujemy w proporcji 1 część ryżu do 4-6 części wody. W zależności od kondycji zdrowotnej można użyć ryżu białego długoziarnistego (dla osób wrażliwych, np. zaraz po operacji) lub ryżu brązowego, dla osób o mocniejszej kondycji. Nie nadaje się ryż krótkoziarnisty lub do risotto, ponieważ są zbyt lepkie. Zamiast ryżu można użyć kaszy jaglanej, jęczmienia, owsa. Gotujemy na bardzo małym ogniu przez co najmniej godzinę (im dłużej tym więcej energii na posiłek).

Kolejna ważna zasada, kupujemy wyłącznie wysokiej jakości zboża (BIO).

Sposób przygotowania:
Zagotowujemy w garnku 6 filiżanek wody na jedną filiżankę ryżu. Porcje możemy proporcjonalnie zwiększać w przypadku gdy gotujemy dla większej ilości osób. Wsypujemy suchy ryż, dodajemy łyżkę dobrej jakości oliwy i szczyptę soli. Mieszamy podczas gotowania, w miarę absorbowania wody, by nie doprowadzić do przyklejania się ryżu do dna garnka. W razie potrzeby dolewamy wrzątek do gotującego się ryżu, nawet 3-4 razy (za każdym razem kiedy ryż wchłonie wodę). Kiedy gotujący się ryż uzupełnimy kilkakrotnie wrzątkiem, za ostatnim razem wlewamy więcej tego wrzątku niż podczas dolewania i gotujemy na małym ogniu jeszcze około 45 minut, mieszając od czasu do czasu.

Jeśli w czasie tego gotowania widzimy potrzebę dodania znów wrzątku, to zróbmy to. Konsystencja ma być jak mleczna woda wyczuwalna i widoczna między ugotowanym na miękko ryżem. Ryż wchłania i wchłania wodę, trzeba obserwować podczas całego czasu jego gotowania.

Dodatki do kleiku congee

Congee możemy podawać z różnymi dodatkami przy jednoczesnym założeniu, że jeśli cierpimy na jakieś dolegliwości trawienne, to nie używamy ich za dużo.

Może to być świeży imbir, pokrojona szalotka, odrobina sosu tamari i prażonego sezamu. Sos sojowy i szalotka tworzą z congee dietetyczną jego wersję. Szalotka otworzy pory, przetransportuje płyny do płuc i skóry, dzięki czemu organizm skutecznie poradzi sobie z ewentualnym przeziębieniem i grypą.

Świeży imbir harmonizuje trawienie, usuwa wzdęcia, usuwa flegmę. Prażony sezam wspomaga Yang nerek. Powszechnie dodaje się do congee np. kawałki białej ryby, udko z kurczaka, tofu, owoce morza, orzechy (orzeszki ziemne gotowane), kukurydzę, jajka na miękko, kiełki fasoli. Kleik ryżowy gotowany z jakimś powyższym źródłem białka, w potężny wręcz sposób wzmacnia energię Qi.

Wystarczy dodać jeden maksymalnie dwa elementy białkowe. Jeśli jednak chorujesz mocno, to stosuj tylko podstawowe przyprawy, do czasu aż nie wróci dobre trawienie i apetyt. Na lepszą odporność wpłyną dobrze takie dodatki jak grzyby shiitake czy miso.

Wiosną i latem można dodać zieleninę w postaci szpinaku, pokrzywy, boćwiny, rukoli.

Congee można przygotować też na słodko, dodając suszone śliwki, cynamon, imbir.

Congee z kaszy jaglanej

Równie cennym jak ryżowy, będzie kleik z kaszy jaglanej. Jest ona nie kleista, słodka i słona jednocześnie, neutralna termicznie, przeciwzapalna, wzmacnia nerki, śledzionę-trzustkę, żołądek, płuca. Kasza jaglana to najbardziej nawilżające ziarno.

Jedna filiżanka kaszy wystarczy dla 4-6 osób. Ważne, aby przed jej gotowaniem zawsze umyć kilka razy, wylewając przez sitko za każdym razem po umyciu wodę.

W kolejnym kroku kaszę prażymy na sucho na średnim ogniu aby jej nie przypalić. Prażona lekko kasza będzie miała przyjemny orzechowy aromat wzmacnia energię Yang. Do kleiku z kaszy dodajemy odrobinę masła (może być klarowane) i odrobinę soli. Kleik congee z kaszy gotuje się łatwiej niż z ryżu,właśnie ze względu na mniejszą jej lepkość. Wystarczy od czasu do czasu pomieszać. Po około 45 minutach między zmiękczonymi ziarnami kaszy pojawi się nieco zagęszczona woda ze skrobią jaglaną. Congee z kaszy możemy podawać z jajkiem, różnymi nasionami, orzechami, suszonymi morelami, figami, odrobiną sosu tamari.

Congee z owsa

Owies jest kleistym ziarnem, jest słodki, lekko rozgrzewający. Błonnik zawarty w owsie wspomaga perystaltykę jelit, ma on też właściwości oczyszczające i odbudowujące, nawilża. Nie gotujemy płatków owsianych z mlekiem, gdyż to zwiększa ich kleistość i zmniejsza jednocześnie korzyści z takiej potrawy. Jeśli lubisz płatki z mlekiem, to najpierw ugotuj je w wodzie, następnie dodaj mleko. Pod koniec gotowania dodaj cynamon, gałkę muszkatołową, cynamon, kolendrę, odrobinę miodu – poprawią trawienie. Gotuj płatki owsiane na tyle długo, aby ziarna wchłonęły dużą ilość wody. Zazwyczaj jadamy je zbyt suche, a czasem zalewamy tylko wodą, bez gotowania.

Do płatków można dodać orzechy włoskie, pokrojone migdały, figi, rodzynki, pestki słonecznika oraz przyprawy. Kleik z komosy ryżowej ryżu, kaszy jaglanej będzie lepiej strawny niż z owsa.

Więcej przepisów dietetycznych i informacji jak leczyć różne dolegliwości za pomocą diety, znajdziesz w poradniku Zdrowie to takie proste (ebook dostępny tutaj), polecam z całego serca.

Stan odżywienia jest niczym innym jak następstwem głównie tego jak się na co dzień odżywiamy. Warto więc skonfrontować wyniki rożnych badań naszego ciała z naszą dietą i ze stylem życia jaki prowadzimy. Pamiętajmy, że na stan odżywienia wpływają też inne czynniki jak np. zdolność organizmu do wchłaniania i wykorzystania składników pokarmowych, równowaga między ilością energii spożywanej, a wydatkowanej.

Jakie badania warto wykonać?

• badania tzw. antropometryczne (waga, wzrost, pomiary tkanki tłuszczowej, stosunek obwodu talii do obwodu bioder WHR). Wyliczenie BMI będzie już jakimś ogólnym wskaźnikiem, nie mniej jednak zbyt ubogim by ocenić stan odżywienia,
• badania biochemiczne w kierunku sprawdzenia zawartości niektórych składników we krwi i moczu, (poziom cholesterolu, poziom cukru, Wit. D, stężenie albumin). Badania te mają tak zwane profile: profil ogólny, profil wątrobowy, nerkowy, sercowy, kostny, tarczycowy, lipidowy,
• oględziny ciała jak jakość włosów, skóry, wygląd języka czy wygląd całej twarzy, jej kolorystyki, ewentualnych zmian skórnych, opuchnięć.

Prawidłowe odżywianie to dostarczanie dla organizmu wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Chodzi głównie o białka, tłuszcze i węglowodany, ale również witaminy i składniki mineralne. Bez odpowiedniej ich ilości i jakości nasz organizm nie będzie mógł prawidłowo funkcjonować, w konsekwencji zaczną pojawiać się różne schorzenia i poważne choroby.

Tłuszcze

Decydują w największym stopniu o energetyczności naszego posiłku. Na 1 gram tłuszczu przypada bowiem 9 kcal. U normalnie odżywionego dorosłego człowieka, tłuszcz stanowi od 10-15% masy ciała. By to sprawdzić warto wykonać pomiar tkanki tłuszczowej.

Pisząc o tłuszczach mam na myśli te zdrowe:

• pochodzenia roślinnego, tłoczone na zimno i spożywane na zimno, jak oliwa z oliwek, olej lniany, olej rzepakowy,
• orzechy i nasiona roślin oleistych,
• pochodzenia zwierzęcego jak ryby, nabiał i jego przetwory.

Rola tłuszczów w organizmie

• są skoncentrowanym źródłem energii, chronią nas przed utratą ciepła z organizmu,
• wpływają na stan naszej skóry i włosów,
• w postaci tłuszczu około-narządowego ochraniają nasze narządy,
• są nośnikiem witamin A D E K, ułatwiają też ich przyswajanie z pokarmów,
• wpływają na sprawność układu krążenia,
• hamują wydzielanie kwaśnego soku żołądkowego,
• stanowią budulec błon komórkowych,
• wpływają na pracę hormonów

Zapotrzebowanie – dzienne spożycie

Zaleca się spożywanie w ilości od 60-100 gram dziennie, przy czym dzieci i osoby starsze powinny być w dolnej granicy tego spożycia, natomiast osoby pracujące fizycznie w górnej. Tłuszcze korzystnie wpłyną na osoby szczupłe, nerwowe, którym brakuje poczucia ugruntowania. Natomiast ostrożnie z ich ilością w diecie powinny podchodzić osoby z nadwagą, spowolniałe, ociężałe fizycznie i umysłowo, nadmiernie materialistyczne, przegrzane (zaczerwienienie twarzy, przekrwienie oczu, żółty nalot na języku, z obrzękami, guzami i torbielami).
Nadmierne spożycie tłuszczu jest przyczyną:

• otyłości,
• nadciśnienia,
• miażdżycy,
• zawałów,
• udarów,
• podwyższonego poziomu cholesterolu,
• stłuszczenia wątroby,
• zaburzenia układu hormonalnego,
• rozwoju guzów i nowotworów,
• zaburzeń pęcherzyka żółciowego i wątroby

Do wysokiego spożycia tłuszczu jesteśmy przyzwyczajeni od dziecka. Dawna polska kuchnia obfitowała w tłuste i ciężkie pokarmy, więc w domach większości nas, takie potrawy gościły na stołach. Nie możemy więc drastycznie ograniczyć z dnia na dzień ilości spożywanego tłuszczu, lecz zacząć małymi krokami.
W pierwszej kolejności wyrzućmy z kuchni toksyczne dla zdrowia oleje rafinowane w plastikowych butelkach, margaryny, smalec i słoninę.
Pamiętajmy, jeden gram tłuszczu dostarcza 9 Kcal.

Węglowodany

Dostarczają nam około 40-80% dziennego zapotrzebowania energetycznego. Źródłem tej energii jest glukoza zawarta w węglowodanach. Jej część przechowywana jest w wątrobie i mięśniach w postaci glikogenu. Zgromadzony w mięśniach glikogen stanowi źródło energii dla naszych mięśni do wykonywania różnych aktywności fizycznych. Glikogen gromadzony w wątrobie potrzebny jest do utrzymania prawidłowego stężenia glukozy we krwi między posiłkami.
Głównym hormonem biorącym udział w absorpcji i metabolizmie glukozy, jest insulina. Jej stężenie w osoczu wzrasta natychmiast po spożyciu węglowodanów glikemicznych.
Warto więc spożywać węglowodany o niskim indeksie glikemicznym, które korzystnie wpływają na wzrost stężenia HDL, zmniejszając ryzyko rozwoju miażdżycy i chorób układu krążenia.

Rola węglowodanów w organizmie

• uczestniczą w regulacji procesów sytości i głodu,
• wpływają na poziom glukozy i insuliny we krwi,
• wpływają na metabolizm lipidów,
• poprzez fermentację kontrolują funkcje okrężnicy,
• wpływają na wchłanianie wapnia

Głównym źródłem węglowodanów obok laktozy pochodzącej z produktów mlecznych, powinny być dla nas produkty roślinne:

• pieczywo,
• kasze,
• płatki,
• makarony pełnoziarniste,
• ziemniaki,
• warzywa korzeniowe i bulwiaste

Zapotrzebowanie – dzienne spożycie

Będzie ono uzależnione od różnych czynników. Zwiększone będzie u kobiet w ciąży (rozwój płodu) i matek karmiących (laktacja). Jeszcze inne będzie u osób aktywnych fizycznie.
Zaleca się dla osoby zdrowej od 400-600 gram dziennie, ograniczając przy tym cukry proste.
Z codziennej dawki zjadanych węglowodanów cukry proste jak glukoza i fruktoza powinny stanowić nie więcej niż 10 % wszystkich węglowodanów. Wprawdzie dają one szybki zastrzyk energii, gdyż są szybko wchłaniane do krwi i mózgu, to jednak bardziej wartościowe są te, które dostarczają energii w sposób długi (kasze, warzywa, produkty mleczne, płatki, makarony pełnoziarniste, pieczywo pełnoziarniste). Pamiętajmy, że na 1 gram węglowodanów przypada 4 kcal, a ilość i jakość spożywanych węglowodanów ma ścisły związek z naszym zdrowiem, zapadalnością na choroby cywilizacyjne (otyłość, cukrzyca, próchnica zębów, miażdżyca, niektóre nowotwory). Najbardziej szkodliwe dla zdrowia są cukry dodane (do żywności i napojów przetworzonych).

Należy uważać na diety nisko-węglowodanowe mające na celu obniżenie masy ciała, gdyż mogą one prowadzić do ketozy, co jest związane z występowaniem niedoborów żywieniowych, zaparć, ciężkiej kwasicy. Przyjmuje się, że dawka 50-100 gram węglowodanów dziennie pozwala aby uniknąć ketozy.

Białka

Obok wody stanowią podstawowy składnik masy naszego ciała. Są one podstawowymi funkcjonalnymi i strukturalnymi składnikami każdej komórki.

Rola białek w organizmie

• są niezbędne do rozwoju i procesów wzrastania młodych organizmów,
• wchodzą w skład wielu układów enzymatycznych,
• biorą udział w wielu procesach metabolicznych,
• mają udział w procesach odporności komórkowej,
• transportują tlen, żelazo, retinol,
• biorą udział w naprawie tkanek,
• uczestniczą w procesach widzenia,
• wpływają na regulację równowagi kwasowo-zasadowej,
• uzupełniają stałe straty azotu białkowego kurczącego się na skutek taich procesów jak: złuszczanie naskórka, nabłonka przewodu pokarmowego, w nasieniu, płynie menstruacyjnym, wydychanym powietrzu, wzrostem włosów i paznokci.

Dobrym i pełnowartościowym źródłem białka są białka pochodzenia zwierzęcego:

• jaja,
• mleko i produkty mleczne,
• mięso (w tym z ryb i drobiu).

Spośród białek roślinnych największą wartością odżywczą charakteryzują się białka nasion wszystkich roślin strączkowych (w tym soi i orzechów).

Jakie konsekwencje niesie niskie spożycie białka?

• ubytku masy ciała (ubytek tkanki tłuszczowej i mięśniowej) – organizm zaczyna zjadać sam siebie,
• odwapnienie kości,
• wypadanie włosów,
• nadmierne złuszczanie się naskórka,
• zły wypoczynek i słaba regeneracja organizmu.

Nadmierne spożycie białka również niesie negatywne konsekwencje dla zdrowia – może prowadzić do osteoporozy, kwasicy czy kamieni nerkowych.

Zapotrzebowanie – dzienne spożycie

W tym przypadku będzie to również kwestia indywidualna, która powinna uwzględnić kilka czynników:

• stan fizjologiczny i wiek (młode organizmy, kobiety w ciąży i karmiące mają większe zapotrzebowanie),
• stan zdrowia (zapotrzebowanie zwiększa się po przebytych chorobach),
• masa ciała (zalecane jest spożycie białka w wysokości 0,8 grama na kg masy ciała na dobę). Powyżej 1,8-2,00 na kg masy ciała jest nieprzyswajalne i zakwasza organizm),
• aktywność fizyczna – u osób o dużej aktywności fizycznej wzrasta zapotrzebowanie na białko.

1 gram białka = 4 kcal.

Jak zmierzyć i wyliczyć ilość zjadanych dziennie tych wszystkich składników?
Polecam aplikację VitaScale. Kalkulator można pobrać ze sklepu Play (jest bezpłatny), a dodatkową zaletą jest możliwość skanowania kodów kreskowych z produktów gotowych. W bibliotece produktów są nie tylko te jednoskładnikowe, ale wiele dań gotowych jak zupy, gulasze, wystarczy tylko je wcześniej zważyć. Używam wagi gramowej, którą można kupić w cenie około 20 zł.
W kalkulatorze wpisujemy swoje parametry jak wiek, waga, wzrost, a następnie cel jaki chcemy osiągnąć – utrzymać wagę, zrzucić kilka kilogramów lub przytyć. Kolejną ważną rzeczą jest ustawienie dobowych norm spożycia białek, węglowodanów i tłuszczy. Wyliczamy je dla swojej wagi. Normy te będą punktem odniesienia do tego ile tak naprawdę spożywamy.
Cała zabawa polega na wpisywaniu wszystkiego co zjemy. Choć początkowo może się to wydawać kłopotliwe, to warto przez kilka dni takie ćwiczenie wykonać by sprawdzić jakość swojej diety.

• zmiany hormonalne,
• przebywane choroby,
• uprawianie sportów ekstremalnych, ale i nadmierna aktywność fizyczna,
• nadmierna ekspozycja na słońce,
• poddawanie się zbyt wysokim lub zbyt niskim temperaturom

Kolagen – jakie pełni funkcje w organizmie?

Kolagen wykazuje wysoką odporność zarówno na czynniki mechaniczne, fizyczne jak i chemiczne. Jest on podstawowym budulcem tkanki łącznej pełniąc jednocześnie funkcję „biologicznego kleju” spajającego poszczególne elementy tej tkanki, jak też gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu. Inną ważną cechą białka jest zdolność wiązania wody co sprawia, że nasza skóra jest napięta, sprężysta i dzięki temu odporna na działanie wielu zewnętrznych czynników. Gdy skóra jest przesuszona, następuje spadek metabolizmu, na skutek czego nie może ona prawidłowo odgrywać swojej roli.

Oto najważniejsze funkcje kolagenu:

• kolagen łączy ze sobą komórki, stanowiąc budulec większości organów,
• zapobiega powstawaniu drobnoustrojów chorobotwórczych oraz toksyn, chroniąc nasz układ odpornościowy,
• zapewnia ciągłość procesów odnowy komórkowej w skórze (zapewnia jej elastyczność, poziom nawilżenia, wygląd i kondycję),
• umożliwia lepsze wchłanianie składników mineralnych i zwiększa gęstość kości,
• przyśpiesza gojenie się ran, tworzy blizny i sprzyja odbudowie tkanki łącznej,
• dostarcza niezbędnych aminokwasów, które odżywiają cebulki włosów i zapewniają ich prawidłowy wzrost oraz rewitalizację,
• zmniejsza łamliwość paznokci,
• redukuje rozstępy, cellulit

Kolagen – skutki niedoboru kolagenu

Niewystarczająca ilość kolagenu niesie bardzo poważne konsekwencje zdrowotne. Osobiście, kiedy przekroczyłam 50 rok życia, zażywanie dobrej jakości kolagenu stało się dla mnie codziennością. Dlaczego? Oto kilka najważniejszych powodów, dla których suplementuję kolagen.

Niedobór kolagenu skutkuje:

• problemami z widzeniem,
• problemami ze stawami,
• osłabieniem włosów, ich łamliwością i wypadaniem, przedwczesne łysienie,
• pogorszeniem kondycji skóry (utrata jędrności, elastyczności, pojawienie się zmarszczek),
• odwapnieniem kości i ich kruchością, zwiększoną podatnością na złamania.

Kolagen – jaki kolagen stosować?

Naturalnym źródłem kolagenu są głównie produkty pochodzenia zwierzęcego. Niestety, codzienna dieta nie dostarcza odpowiedniej ilości tego białka, dlatego aby uzupełnić jego niedobory w organizmie warto przyjmować dobrej jakości suplement z łatwo przyswajalnym kolagenem. Warto szukać produktów bardzo dobrej jakości, z najwyższej półki. Warto jednocześnie stosować dietę bogatą w witaminę A, C i E, które sprzyjają odpowiedniej syntezie kolagenu, oaz unikać promieniowania ultrafioletowego, stosując odpowiednie kremy z filtrami.
Polecam kolagen firmy Duolife (link), stosuję go regularnie z wyśmienitymi efektami. Ta płynna forma kolagenu wzbogacona antyoksydantami chroni moją skórę, kości, stawy, włosy, wzmacnia odporność. Produkt sprawdzony, certyfikowany, którego osobiście potwierdzam wyjątkową skuteczność.

Możemy wypijać dwa litry i więcej wody dziennie, nie mniej jednak nie oznacza to wcale, że zostanie ona skutecznie wykorzystana i rozprowadzona po naszym ciele. To przyswajanie determinowane jest przez zdrowie ciała i jego wewnętrzne funkcjonowanie.

Zgodnie z nauką medycyny chińskiej zarówno zbyt duże, jak i zbyt małe spożycie wody, może przynieść negatywne konsekwencje dla zdrowia.

Nadmiar wody może spowodować uczucie wychłodzenia, spowolnić funkcje trawienne i obniżyć poziom energii całego ciała. Woda w nadmiarze gasi tzw.”trawienny ogień” śledziony-trzustki i negatywnie wpływa na nerki i nadnercza odpowiedzialne za rozprowadzanie ciepła po całym ciele. Dotyczy to szczególnie spożywania zimnej wody, ale i różnego rodzaju zimnych pokarmów.

Z drugiej strony spożycie zbyt małej ilości wody może doprowadzić do zatrucia organizmu, zaparć, skurczy, suchości i uszkodzenia funkcji nerek. Typowym objawem mogą być różnego rodzaju stany zapalne, gorączka i uczucie gorąca w całym ciele. Na co więc zwrócić uwagę przy określaniu swojego indywidualnego zapotrzebowania na wodę? Warto mieć na uwadze, że woda jest również przez nas zjadana w różnych pokarmach, a nie tylko pita w czystej postaci, więc spożycie rekomendowanej porcji 2-2,5 litra nie jest wcale trudne. Woda przecież jest dominującym składnikiem warzyw i owoców, pod warunkiem, że spożywamy je na surowo. Gotowanie prowadzi do utraty wody. Przykładowo zawartość wody w arbuzie wynosi 97 procent, w pomidorach i cukinii 95 procent, w bakłażanie 92 procent marchwi 88 procent, w brzoskwiniach 87 procent.

Woda, a indywidualne zapotrzebowanie

Zapotrzebowanie na wodę różni się u poszczególnych osób, może też się zmieniać u jednej osoby w ciągu dnia lub z dnia na dzień. Jedno jest pewne, większość ludzi, patrząc na nawyki żywieniowe, zachorowalność na wiele chorób, powinna zwiększyć ilość wypijanej wody, zarówno tej czystej, pochodzącej z dobrego źródła czy tej zawartej w warzywach i owocach.

Na niedobór wody narażone są szczególnie osoby, których dieta jest kaloryczna, oparta głównie na mięsie. Wegetarianie, spożywający głównie warzywa i owoce, zboża i rośliny strączkowe, wszelkiego rodzaju zupy i herbaty pozyskują większość wody, właśnie z tych produktów.

Kiedy zwiększa się nasze zapotrzebowanie na wodę?

• jeśli jesteśmy aktywni fizycznie i uprawiamy sport,
• nasza dieta jest wysokokaloryczna, słona, bogata w mięso i jajka,
• jesteśmy nadmiarowym typem konstytucji – z powodu diety jak w punkcie poprzednim, nadużywamy pikantnych przypraw i alkoholu. W aspekcie psychologicznym osoby nadmiarowe najczęściej żyją w ciągłym stresie, łatwo wpadają w gniew, wybuchają z powodu buzujących w nich emocji. Na poziomie fizjologicznym występuje uczucie gorąca w całym ciele, zaczerwieniona twarz, silne pragnienie, a przez to chęć sięgania po zimne jedzenie i napoje. Osoby takie mają duży apetyt, mogą u nich wystąpić zaparcia i nadciśnienie krwi,
• jeśli żyjemy w suchym i gorącym klimacie, dotyczy to również ogrzewanych pomieszczeń w czasie zimowej pory.

Kiedy zmniejsza się nasze zapotrzebowanie na wodę?

• jeśli prowadzimy siedzący tryb życia, bez aktywności sportowej,
• w naszej diecie przeważają owoce, warzywa, kiełki,
• jesteśmy typem konstytucji niedoborowym, zimnym. Osoby takie chronicznie marzną, ich zmęczenie graniczy z wyczerpaniem, a do tego mają duży problem z podjęciem jakiegokolwiek wysiłku czy inicjatywy, występuje u nich bladość skóry, blade usta, graniczące z kolorem niebiesko-sinawym. Na poziomie fizjologicznym pojawiają się problemy trawienne, wzdęcia, objawy przepełnienia, szczególnie po posiłkach, biegunki, częste oddawanie moczu. Takie schorzenia jak niedoczynność tarczycy, niskie ciśnienie, osłabione libido, a nawet impotencja, występują bardzo często u osób z tym typem konstytucji,
• jeśli żyjemy w klimacie wilgotnym i zimnym, dotyczy to też jesienno-zimowej pory roku w naszym rejonie geograficznym.

Jedną z ważnych zasad picia wody jest ta, by nie robić tego podczas posiłku, a przed lub po nim. Jeśli mamy potrzebę picia podczas posiłku, to niech będzie to ciepła herbatka na zakończenie jedzenia.

Osobiście staram się aby jak najwięcej spożywanej przeze mnie wody było w postaci spożywanej żywności. Jestem wtedy pewna, że zapewnię sobie optymalną jej ilość oraz to, że taka woda zdecydowanie lepiej odbuduje płyny organiczne i tkanki. Kiedy nasze pożywienie bogate w wodę zostanie przetrawione, będzie podstawą wytworzenia niezbędnych płynów metabolicznych.

Woda – skażone źródła

Przy skażeniu środowiska we współczesnym świecie trudno jest znaleźć źródło odżywczej i wartościowej wody. Być może dlatego dieta oparta na ekologicznych warzywach,owocach, kaszach i roślinach strączkowych jest najlepszym sposobem na dostarczenie optymalnej ilości wody. To już przeszłość, górskie źródła i studnie to już nie jest źródło dobrej wody.

Studnie wiejskie często znajdują się w bliskim sąsiedztwie obszarów uprawnych gdzie stosuje się liczne środki chemiczne (chwastobójcze, pestycydy,środki grzybobójcze). Wody powierzchniowe pochłaniają pozostałości trujących oprysków, środków użyźniających glebę i odchodów zwierzęcych, po czym przenikają do głębszych warstw ziemi. Najgroźniejszą dla naszego zdrowia trucizną są azotany. Pod wpływem ogrzewania, działania drobnoustrojów czy w kontakcie z niektórymi metalami, azotany przekształcają się w wysoko toksyczne, rakotwórcze azotyny. Z wielu badań toksykologicznych wynika, że azotyny tworzą „wolne rodniki”, które neutralizują enzymy w ludzkim organizmie i właściwie mogą doprowadzić do powstania wszelkich chorób degeneracyjnych.

Nie wiele lepsza jest woda pochodząca z kranów miejskich. Do dezynfekcji wody w miastach stosuje się często chlor, warto wtedy taką wodę przed wypiciem odstawić na około pół godziny, chlor wyparowuje. Ryzyko jednak nie w samym chlorze, lecz w jego połączeniu w innymi substancjami organicznymi zawartymi w wodzie. Po takim połączeniu powstaje chloroform, rakotwórczy związek, który niestety nie odparowuje tak jak chlor. Dlaczego chlor jest szkodliwy? Ponieważ niszczy witaminę E, niszczy korzystną florę bakteryjną, wiąże się go również z chorobami układu krążenia.

Należy też uważać na wodę fluorowaną. Do fluoryzacji stosuje się fluorek sodu i kwas fluorokrzemowy. Są to toksyczne związki powstałe w przemyśle aluminiowym oraz przy produkcji sztucznych nawozów. Spożywanie fluorowanej wody może zaburzyć funkcjonowanie tarczycy, może przyczynić się do nadwagi, może uszkodzić układ odpornościowy, doprowadza do zapalenia stawów, zwiększa ryzyko wystąpienia raka.

Woda – oczyszczanie

W świetle tych wszystkich zanieczyszczeń, nie mamy wyjścia, musimy wodę oczyszczać. Do tego celu na rynku jest wiele różnych propozycji.

• Filtry z węgla aktywowanego. Usuwają większość toksyn i odpadów nierozpuszczalnych w wodzie. Jednak te najbardziej niebezpieczne jak azotany, azotyny, fluorek sodu, są niestety rozpuszczalne w wodzie. Filtr węglowy sprawdzi się w przypadku gdy woda pozbawiona jest tych rozpuszczalnych toksyn. Na jego plus przemawia też to, że nie gromadzi w sobie bakterii, jest wymienialny gdy się wyczerpie. Nie będzie niestety skuteczny w usuwaniu metali ciężkich (kadm, azbest,rtęć, nikiel, azotany, selen), nie usunie też minerałów powodujących twardość wody. Tu będzie potrzebny filtr na zasadzie odwróconej osmozy lub destylacja wody.
• Urządzenia oczyszczające za pomocą mechanizmu odwróconej osmozy, posiadają specjalną membranę, usuwają wszelkie toksyny, gazy, minerały, woda jest niemal całkowicie oczyszczona. Jedyny minus tych urządzeń to ilość ścieków (kilka litrów) na ilość pozyskanej do picia wody (1 litr). Tak pozyskaną wodę warto wystawić w szklanym pojemniku na dwa dni na działanie słońca.

Oczyszczona woda jest zalecana dla osób spożywających w nadmiarze produktów zwierzęcych, cierpiących na dnę moczanową, reumatyzm czy zapalenie stawów. Taka woda rozpuszcza nagromadzone w ciele toksyny. Wodę oczyszczoną można wzbogacić w minerały dodając szczyptę soli kamiennej lub sproszkowanego kelpu na 4 litry wody.

Zachęcam do spożywania świeżych warzyw i owoców jako najlepszego źródła wody. Nie jest to zwykła woda, gdyż jest ona zawarta w strukturze spożywanego jedzenia i wchłania się powoli i równomiernie podczas procesu trawienia. Wypijana woda nie zawsze dociera do środka komórek i tkanki łącznej, zjedzona już tak. Możemy wypić 10 szklanek wody dziennie i zwyczajnie chodzić częściej do toalety. Nie oznacza to jednak, że będziemy dobrze nawodnieni, jeśli nie będziemy w stanie tej wody zatrzymać w komórkach. Miejsce wody jest w komórkach, nie w żołądku. Brak nawodnienia komórek prowadzi do uszkodzenia tkanek, zwyczajnie starzejemy się. Pojawiają się choroby, różnego rodzaju bóle, skóra traci elastyczność, pojawiają się zmarszczki, pogarsza się sprawność umysłowa. Właściwie nawodniony organizm potrafi sobie radzić z usuwaniem wolnych rodników, chroni przed wirusami i bakteriami, utrzymuje równowagę hormonalną.

W czym tkwi sekret ich długowieczności? Czy możemy się czegoś od nich nauczyć? Czy chodzi tylko o dietę, czy może o coś co ma silniejszą moc niż zdrowe lokalne produkty? Warto zaznaczyć, że wśród ich mieszkańców rzadko występują choroby układu sercowo-naczyniowego, nowotwory czy choroby przewlekłe, a demencja starcza występuje w niewielu przypadkach. Wiele badań pokazuje, że w ich krwi jest bardzo niski poziom wolnych rodników odpowiedzialnych za starzenie się komórek. Kobiety w Japonii bardzo łagodnie przechodzą okres menopauzy i do późnego wieku (podobnie jak mężczyźni) utrzymują wysoki poziom hormonów płciowych.

Japończycy słyną z tego, że ich dieta bogata jest w różnorodne warzywa, owoce, ryż i ryby, jedzą przy tym relatywnie mało mięsa i przetworzonych, rafinowanych tłuszczy. To ma ogromne znaczenie i przełożenie na ich długowieczność i kondycję zdrowotną. Jednak ich filozofia podejścia do życia, moim zdaniem, jest podstawą do tego by zdrowa dieta mogła przynieść pozytywne efekty. Zwana jest ona Ikigai i oznacza czerpanie radości z życia codziennego, zachowanie równowagi w robieniu tego co kochamy i co musimy, brak pośpiechu, bycie w stałym kontakcie z przyrodą, nieprzejadanie się, aktywność fizyczną oraz bycie aktywnym towarzysko.

Dzisiaj o kilku najważniejszych moim zdaniem produktach z kuchni japońskiej, które warto mieć zawsze pod ręką, by móc wzbogacić nimi potrawy.

Osobiście stale ich używam nie tylko ze względu na walory smakowe, ale głównie ze względu na ich właściwości zdrowotne.

Miso – odtruwa z toksyn

Jest to tradycyjna gęsta pasta, wytwarzana ze sfermentowanej soi, często z dodatkiem ryżu lub jęczmienia. Kupimy je w sklepach pod nazwą Kuchnie Świata, ale też w sklepach ze zdrową żywnością, stacjonarnych i internetowych. Bardzo ważne aby miso było niepasteryzowane, gdyż wtedy jest żywym jedzeniem. Gotowanie pozbawia je korzystnych mikroorganizmów, dlatego dodajemy pastę już na sam koniec przygotowywania potrawy. Jeśli kupimy większe opakowanie i będziemy przechowywać dłużej, należy je koniecznie przełożyć do szklanego pojemnika, gdyż miso ma zdolność absorbowania toksyn. Tak samo postępujemy z każdym innym fermentowanym pożywieniem oraz olejami. Przechowujemy miso w lodówce lub innym chłodnym miejscu.

Miso idealne jest jako dodatek do zup, sosów, do dań mięsnych, dipów, kasz na ciepło. Moją ulubioną jest tradycyjna zupa miso z dodatkiem glonów, sezamu, szczypiorku i tofu.

UWAGA! Pasta miso ma smak słony, jest źródłem dużych ilości sodu. Gdy używamy pasty miso do potrawy, nie solimy dodatkowo. Miso jest doskonałym i leczniczym produktem, optymalna dawka to 2 łyżeczki dziennie. Nadmierne spożywanie miso może przynieść negatywne skutki jak nadużywanie soli – osłabienie serca, systemu nerwowego, rozrost drożdżowców (Candida albicians).

MISO – właściwości lecznicze

• to bogate źródło białka (13-30%), aminokwasów podobnych do tych występujących w mięsie, zawiera żywe kultury bakterii, takich jak w jogurcie (te same co w jogurcie), zawiera żelazo i wapń,
• pomaga zmniejszyć nadmiar tłuszczu i oleju, które używamy w gotowaniu posiłków,
• wytwarza w organizmie środowisko alkaliczne, wspierające układ odpornościowy,
• neutralizuje skutki palenia tytoniu i zanieczyszczenia powietrza,
• leczy choroby popromienne i zapobiega im,
• jest wykorzystywane w leczeniu nowotworów,
• wzmacnia kości, zapobiega osteoporozie, reguluje ciśnienie krwi,
• odtruwa organizm z toksyn.

Grzyby Shiitake – skuteczne w leczeniu nowotworów

Shii oznacza dąb, take oznacza grzyb. Grzyby te rosną w dzikiej postaci (nie hodowanej) w Chinach, Japonii oraz na Półwyspie Indochińskim. Od wielu wieków wykorzystywane w medycynie dalekiego wschodu ze względu na swoje właściwości prozdrowotne. Nazywane są często eliksirem życia. Nie należy ich długo gotować, gdyż wtedy twardnieją. Są one bogatym źródłem witamin, wapnia, potasu. Uważane są za naturalne źródło interferonu, białka wywołującego reakcję odpornościową na raka i choroby wirusowe. Innym ich cennym bogactwem jest german, pierwiastek, który wspomaga natlenianie komórkowe oraz wzmacnia odporność.

UWAGA! Nie należy nadużywać spożywania grzybów shiitake, chyba, że leczy się jakieś schorzenie. W ciągu dnia wystarczy spożyć jednego grzyba. Szczególnie z ich spożyciem powinny uważać osoby wychłodzone, z tendencją do zimnych dłoni i stóp.

GRZYBY SHIITAKE – właściwości lecznicze

• obniżają poziom tłuszczu i cholesterolu we krwi, przeciwdziałają stwardnieniu tętnic, stosowane w leczeniu nadciśnienia,
• pomagają w wydalaniu z organizmu toksyczne pozostałości nagromadzonych białek pochodzących z produktów zwierzęcych, neutralizują,
• od kilkuset lat stosowane w leczeniu guzów, nowotworów, szczególnie raka żołądka i szyjki macicy,
• skuteczne w leczeniu przeziębienia,
• wspierają leczenie otyłości.

Polecam herbatkę z grzybów Shitake, szczególnie dla osób mięsożernych i cierpiących na wysokie ciśnienie krwi. Taki napój pobudza czynność nerek i usunie nadmiar cholesterolu z krwi.

Namaczamy jeden grzybek na godzinę lub nieco dłużej, aż stanie się miękki. Kroimy go na 4 części, dodajemy 2 szklanki wody i zagotowujemy ze szczyptą soli. Następnie na bardzo wolnym ogniu podgrzewamy powoli przez 10-20 minut, aż woda wyparuje i zostanie około 1 szklanka wywaru. Jednorazowo pijemy TYLKO pół szklanki.

Fasola Adzuki – na czyraki, odchudzanie, zapalenie nerek

Kolejna roślina, która od wieków jest stosowana w medycynie wschodu w leczeniu wielu schorzeń. To doskonałe źródło białka (dlatego uwielbiana jest przez wegan), soli mineralnych, witamin, antyoksydantów. Bardzo ciekawe spojrzenie na różnego rodzaju rośliny strączkowe ma medycyna chińska, która przypisuje kolor danego ziarna do odpowiednich pięciu elementów i narządów w naszym ciele. Czerwone warzywa strączkowe takie jak właśnie fasolka adzuki, czy czerwona soczewica, fasolka kidney (nerkowata) są związane z Elementem Ognia i wzmacniają serce oraz jelito cienkie. Żółte z kolei jak ciecierzyca, soja są związane z Elementem Ziemi i wspierają żołądek i śledzionę-trzustkę. Białe rośliny strączkowe, takie jak fasola lima i fasola jaś, związane są z Elementem Metalu i działają na płuca i jelito grube. Ciemne, czarne i brązowe rośliny strączkowe, takie jak fasola czarna, czarna soja i soczewica brązowa, wpływają na Element Wody, czyli nerki i pęcherz moczowy. Ostatnią grupę stanowią zielone rośliny strączkowe, takie jak fasola mung, zielony groszek i fasolka szparagowa, które oddziałują na Element Drzewa czyli wątrobę i pęcherzyk żółciowy.
Chociaż fasolka adzuki jest lekkostrawna, warto do gotowania potraw z jej użyciem dodać suszony imbir, bazylię, goździki czy rozmaryn.

UWAGA! Osoby szczupłe, posiadające suchą skórę, nozdrza powinny unikać fasolki adzuki.

FASOLA ADZUKI – właściwości lecznicze

• działa korzystnie w przypadku nadmiernych i przedłużających się krwawień menstruacyjnych. Należy w takim przypadku przeżuwać bardzo dokładnie kilka ziaren fasoli, aż do ustania miesiączki,
• wspiera serce i jelito cienkie,
• wzmacnia też nerki i nadnercza,
• odtruwa organizm, skuteczna w leczeniu czyraków. Należy w tym celu zrobić pastę ze zmielonych suchych nasion wymieszanych z wodą i miodem. Pastę nakłada się na chore miejsca na skórze na około 5 godzin, zabezpieczając bawełnianą szmatką przylepioną plastrem. Po tym czasie trzeba zrobić nowy opatrunek.
• zmniejsza obrzęki, gdyż ma działanie moczopędne. Polecana u osób z nadmiarem wody w organizmie, z artretyzmem,
• stosuje się ją leczniczo w przypadku biegunki,
• wspiera w odchudzaniu, osusza wilgoć. W tym celu warto pić kilka razy dziennie sok z fasoli adzuki. Gotujemy na wolnym ogniu 1 filiżankę fasoli w 5 filiżankach wody. Odcedzamy i pijemy wywar pół filiżanki przed posiłkiem, a fasolę wykorzystujemy do posiłku. Tak przygotowany sok będzie też dobry w zapaleniu nerek i dla matek karmiących piersią,
• według medycyny chińskiej fasola adzuki jest doskonałym remedium na zastój krwi. Zastój może powodować ból serca i zawał serca.

ZIELONA HERBATA – wydłuża życie

Dwie najbardziej znane jej odmiany w Japonii to sencha i bancha. Bardzo delikatne w smaku i bogate w wiele mikroelementów jak wapń, żelazo, potas, sód, cynk, Witaminy A C, E, K oraz B1 i B1.
Sencha jest najbardziej popularną herbatą w Japonii. Ciekawostką jest, że po zbiorze liści podgrzewana jest parą wodną w odróżnieniu od chińskich zielonych herbat podgrzewanych w piecach i na wokach, a następnie suszona gorącym powietrzem. Dzięki takiej obróbce jej smak jest świeży i ma wysoką jakość leczniczą. Bancha różni się od senchy tym, że wytwarza się ją z liści pochodzących z późnych zbiorów. Również poddawana jest obróbce parowej. Japończycy uważają, że regularne picie zielonej herbaty wydłużą życie człowieka o co najmniej 3 lata. Patrząc na statystyki długości ich życia, trudno się z tym nie zgodzić. Podobną filozofię wyznają również Chińczycy. Zielona herbata stosowana jest również zewnętrznie, w kosmetyce, szczególnie do pielęgnacji skóry przetłuszczającej się i trądzikowej. Napar z herbaty będzie świetnym tonikiem na twarz.

By nie stracić wszystkich cennych mikroelementów i leczniczych właściwości, należy przede wszystkim prawidłowo przygotować napar. Są mistrzowie w tej dziedzinie, ja trzymam się najważniejszej w tym procesie zasady – parzenie pod przykryciem kilka minut wodą o temperaturze około 70-80 stopni. Latem zielona herbata wyśmienicie smakuje na zimno.

ZIELONA HERBATA – właściwości lecznicze

• orzeźwia i pobudza organizm, wspomaga koncentrację,
• ułatwia trawienie i przemianę materii,
• obniża poziom cholesterolu, więc i ryzyko zachorowania na miażdżycę,
• zapobiega wzrostowi cukru we krwi,
• wspomaga proces odchudzania,
• za sprawą antyoksydantów opóźnia proces starzenia się,
• działa moczopędnie, dzięki czemu likwiduje obrzęki,
• usuwa toksyny nagromadzone w tkankach,
• uspokaja i rozluźnia nerwy.

GLONY I ALGI – regulują gospodarkę hormonalną

Japończycy uważają, że ich smukła i szczupła sylwetka, ładna cera, włosy pełne połysku, skóra pozbawiona zmarszczek, to właśnie zasługa spożywania dużej ilości glonów w różnej postaci w ich codziennej diecie. Nie wyobrażam sobie potraw bez używania glonów. Zresztą jedną z moich ulubionych potraw jest sushi i zupa miso z dodatkiem glonów. Sposobów, na jakie można spożywać glony jest wiele – można na surowo w sałatkach, jako dodatek do zup czy warzyw, wzbogacą swoim smakiem danie z ryżem i rybami, można ich używać do herbatek. Istnieją badania wykazujące, że glony są bardziej efektywne niż te lądowe rośliny w leczeniu wielu chorób m.in. nowotworowych, nerwowych, endokrynologicznych, artretyzmie, nadciśnieniu, astmie. Wykorzystuje się je również w kosmetyce, np. w pastach do zębów, szamponach czy kremach.

GLONY – właściwości lecznicze

• zmiękczają guzy i stwardnienia,
• regulują gospodarkę hormonalną (szczególnie dobre dla funkcji tarczycy),
• wzmacniają nerki,
• stosowane w leczeniu cukrzycy, reumatyzmu, astmy,
• usuwają przerosty drożdżowców,
• zmniejszają poziom cholesterolu i obniżają ciśnienie krwi,
• wspierają proces odchudzania.

Szerzej o glonach, kilku najważniejszych ich rodzajach, ich innym właściwościom leczniczym, pisałam w tym artykule.

Wszystkie powyższe produkty są powszechnie dostępne w sieci wielu sklepów, nie tylko tych ze zdrową żywnością. Każdy większy market dba dzisiaj o to, by na jego powierzchni znalazły się półki z produktami z różnych stron Świata. Warto skorzystać. W marketach nie kupuję jedynie zielonej herbaty. Dobrej jakości znajdziemy jedynie w wyspecjalizowanych herbaciarniach.
Kuchnia japońska posiada jeszcze wiele innych cennych produktów, wybrałam jednak 5, które można spożywać każdego dnia, na różne sposoby i bez ponoszenia dużych wydatków. W mojej kuchni wszystkie są stałym elementem mojego codziennego odżywiania.

Zieleń, nie tylko ta z roślin, ma w sobie potężną moc uzdrawiania, a przez wielu terapeutów nazywana jest często królem kolorów. Uspokaja, likwiduje dysharmonię, wzmacnia i energetyzuje, jak budząca się do życia wiosna ze swoją niesamowitą energią. Według medycyny chińskiej kolor ten działa leczniczo na wątrobę, dlatego wiosna, kiedy wszystko wokół emanuje zielenią to najlepszy czas na oczyszczanie tego narządu. Więcej o chorobach wątroby i ich leczeniu przeczytacie w tym artykule

Chlorofil będący głównym składnikiem wielu zielonych roślin nazywany jest krwią roślin. Jego struktura cząsteczkowa jest bardzo podobna do struktury hemoglobiny, zawartej w czerwonych ciałkach krwi. Różnica między nimi dotyczy atomu magnezu (występującego centralnie w cząsteczce chlorofilu) oraz atomu żelaza (znajdującego się w centrum cząsteczki hemoglobiny). Zielone rośliny powinny stanowić główne źródło pozyskiwania składników odżywczych i stanowić podstawę codziennej diety, do czego gorąco zachęcam. Na pozytywne efekty nie trzeba będzie długo czekać.

Właściwości lecznicze chlorofilu

Rośliny zielone to nie tylko źródło cennego chlorofilu, ale bogactwo kwasów omega 3, wielu witamin i minerałów jak m.in. fosfor, wapń, magnez, krzem, cynk, witaminy C, prowitaminy A, które z kolei odgrywają ważną rolę w wielu procesach zachodzących w naszych ciałach.

• Spożywanie zielonych roślin, bogatych w chlorofil zwiększa zawartość tlenu w tkankach, a nasycenie organizmu tlenem jest uważane za najważniejszy czynnik w leczeniu nowotworów i wielu chorób zwyrodnieniowych. Złośliwe komórki rakowe żyją w środowisku beztlenowym, dlatego dostarczenie im tlenu i zwyczajnie je zabija. Zawarty w zielonych roślinach chlorofil pomaga w nasyceniu tkanek tlenem.
• Zielone rośliny dzięki właśnie zawartemu w nich chlorofilowi hamują rozwój wirusów i wspierają wydalanie z płuc pozostałości oparów chemicznych, pyłu węglowego czy dymu tytoniowego.
• Zielone pokarmy ułatwiają również trawienie białek i tłuszczów, które spożywane w nadmiarze są często przyczyną rozwoju nowotworu jelita grubego. Bogate w chlorofil produkty są szczególnie korzystne dla osób spożywających duże ilości białek zwierzęcych.
• Zielone rośliny bogate w chlorofil wspierają proces oczyszczania krwi. Funkcje oczyszczania pełni wątroba i nerki, niestety narządy te są bardzo często przeciążone i nie pełnią swojej funkcji należycie. Zanieczyszczona toksynami krew jest powodem chorób skóry, przez którą nadmiar toksyn próbuje się wydostać.
• Rośliny zielone są doskonałym źródłem i remedium na niedobór wapnia, a dzięki zawartości chlorofilu i magnezu zwiększa się jego przyswajalność.
• Produkty bogate w chlorofil ze względu na liczne właściwości przeciwzapalne i odtruwające mają ogromne znaczenie w leczeniu niemal wszystkich rodzajów zapalenia stawów, artretyzmu i reumatyzmu.
• Rośliny bogate w chlorofil są skuteczne w zwalczaniu drożdżycy Candida albicians, gdyż zawarte w nich enzymy pomagają rozłożyć substancje trujące lub trudne do strawienia.
• Chlorofil zawarty w zielonych roślinach wspiera leczenie cukrzycy. Cukrzycy często towarzyszy zakwaszenie krwi, zatrucie organizmu i różnego rodzaju stany zapalne, dlatego alkalizujące i odtruwające właściwości chlorofilu są skuteczne w leczeniu tej choroby.
• Chlorofil posiada właściwość aktywowania enzymów, które produkują witaminę E i K oraz biorą udział w przemianie karotenu w witaminę A. Dlatego produkty i pokarmy zielone, które są również źródłem karotenu, zamieniają znacznie więcej swojego karotenu na Witaminę A niż pokarmy żółte. Szczególnie osobom z niedoborem Witaminy A zaleca się więc spożywanie zielonych roślin bogatych w chlorofil.
• Rośliny zielone bogate w chlorofil są skuteczne w leczeniu stanu zapalnego śluzowej wyściółki żołądka.
• Osoby z objawami gorąca (mają ciemnoczerwony język z żółtym nalotem i niechęć do gorąca) i tendencją do stanów zapalnych, takich jak: artretyzm, wrzody, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, trzustki, ropiejące rany bezwzględnie powinny stosować produkty bogate w chlorofil.
• Chlorofil wspomaga rozwój korzystnej flory bakteryjnej jelit, a stabilizacja flory bakteryjnej jelit niezbędna do przekształcania i przyswajania składników odżywczych.
• Pokarmy chlorofilowe regulują cykl menstruacyjny oraz zapobiegają wypadaniu włosów.

Rośliny bogate w chlorofil zasługujące na szczególną uwagę

Trawa pszeniczna i jęczmienna

Z różnych jej postaci dostępnej na rynku polecam tą w formie sproszkowanej. Spożywanie warto rozpocząć stopniowo, zaczynając od jednej łyżeczki dziennie rozpuszczonej w pół szklanki ciepłej wody na godzinę około godzinę przed posiłkiem.

Stopniowo tą dawkę można zwiększać, aż dojdzie się do poziomu 2 łyżeczek na szklankę ciepłej wody 3 razy dziennie przed posiłkami. Nie jest ona smaczna, smakuje jak trawa po prostu, ale trzeba się przemóc i powoli małymi łyczkami wypijać. Trawy są z natury ochładzające, dlatego z jednej strony wskazane dla osób z objawami gorąca, z drugiej jednak osoby z objawami wychłodzenia (np. z luźnymi stolcami) powinny ją stosować z ostrożnością.

Na szczególne korzyści ze spożywania traw należy wymienić:

• odtruwanie organizmu, co jest szczególnie ważne w chorobach zwyrodnieniowych stanów zapalnych (artretyzm);
• wsparcie rozwoju korzystnej flory bakteryjnej;
• leczenie drożdżowców typu Candida albicians

Mikroalgi – Spirulina i Chlorella

Te algi stanowią najbogatsze źródło chlorofilu, a ten z kolei jak wiadomo ma silne właściwości odmładzające i oczyszczające. Bogate są również w białko, beta-karoten, kwasy nukleinowe, które opóźniają procesy starzenia poprzez wspomaganie odnowy komórek.

Algi te uprawia się w kontrolowanym środowisku, a w sprzedaży znane są w postaci sproszkowanej. Mają one smak słony i termicznie są wychładzające, przy czym chlorella nieco mniej. Chlorella posiada też mniej białka niż spirulina, z kolei ma dwa razy więcej kwasu nukleinowego i chlorofilu. Dostępne są w sklepach zielarskich tabletki ze sproszkowanej spiruliny razem z chlorellą.

Spirulina łagodzi dolegliwości wynikające ze spożycia w nadmiarze białka zwierzęcego. Odpowiednia będzie dla osób, które cierpią na cukrzycę, nadwagę, nowotwory, hipoglikemię, artretyzm. Najważniejsze jej lecznicze właściwości to:

• wspomaganie leczenia wątroby uszkodzonej nadmiarem mięsa, alkoholu, używek;
• oczyszczanie naczyń krwionośnych;
• sprzyja rozwojowi właściwej flory bakteryjnej;
• hamuje rozrost drożdżycy

Chlorella – najlepszy efekt uzyskuje się stosując ją w połączeniu ze spiruliną, która ma nieco inny skład i właściwości, w ten sposób uzupełniają się wzajemnie.

• wzmacnia układ odpornościowy;
• pomaga leczyć zaburzenia wynikające z nadmiaru grzybów i wirusów;
• pomaga w leczeniu cukrzycy, hipoglikemii;
• obniża poziom cholesterolu

Natka pietruszki

To nie tylko bogate źródło chlorofilu, ale też Witaminy C (zawiera jej kilka razy więcej niż owoce cytrusowe), jest też jednym z najbogatszych źródeł prowitaminy A, wapnia, żelaza, magnezu. Pietruszkę można zjadać na surowo, ale równie skuteczna będzie w postaci wywaru zrobionego ze świeżej natki. Dlaczego warto spożywać ją regularnie? Ponieważ:

• zapobiega rozwojowi nowotworów;
• jest moczopędna, dzięki czemu pomaga w różnych dolegliwościach nerek i pęcherza moczowego;
• wysusza nagromadzony śluz, będący często powodem otyłości;
• w smaku jest ostra, a termicznie ogrzewająca dzięki czemu poprawia funkcje trawienne;
• przydatna w leczeniu kamieni nerkowych i w pęcherzyku żółciowym;
• likwiduje nieświeży oddech;
• jest dobrym kosmetykiem na twarz – wywar z pietruszki poprawia krążenie i koloryt skóry

Lucerna

Jej bogactwo minerałów związane jest z długością korzeni jakie zapuszcza w ziemię, by te minerały czerpać (aż do 30 m). Inna nazwa tej rośliny to al-falfa („ojciec wszystkich pokarmów”), którą nadali Arabowie. Lucerna zawiera wiele enzymów ułatwiających przyswajanie białek, tłuszczów i węglowodanów, ale jest też bogatym źródłem białek, karotenu, wapnia, żelaza, magnezu, potasu, fosforu, krzemu, cynku i oczywiście chlorofilu. Spośród niezliczonych właściwości leczniczych warto zwrócić szczególnie uwagę na:

• ma właściwości moczopędne więc korzystnie wpływa na układ moczowy;
• oczyszcza organizm – jelita, oraz szkodliwe kwasy z krwi;
• skuteczna w leczeniu wrzodów układu trawiennego;
• wspomaga w procesie odchudzania;
• jest sprawdzonym lekiem na zaburzenia kostne, takie jak artretyzm;
• zalecana w przypadku kamieni żółciowych

Jedną z najlepszych form spożywania lucerny są jej kiełki, jako dodatek do sałatek czy kanapek. Polecam samodzielne kiełkowanie różnych nasion, nie tylko lucerny. Dostępna jest też w postaci suszu (proszku, tabletek czy kapsułek). Nadaje się wtedy do robienia leczniczego naparu (1 łyżka nasion lub suszonych liści zalana 1 litrem wrzątku). Można ją wykorzystywać jako przyprawę do zup.

Na uwagę zasługują również wszystkie inne zielone, bogate w chlorofil i wiele innych cennych minerałów i witamin warzywa – jarmuż, sałata liściasta czy kapusta włoska.

Na zakończenie słowo o czystej postaci wyekstrahowanego chlorofilu dostępnego w sklepach ze zdrową żywnością. Najlepszy będzie ten, w składzie którego, obok zielonych warzyw, będzie przede wszystkim lucerna. Bezwartościowy będzie chlorofil pozyskany w drodze syntezy chemicznej. Rośliny zielone mają tą przewagę, że oprócz chlorofilu są bogactwem innych minerałów i witamin niezbędnych dla naszego zdrowia, dlatego spożywając chlorofil w czystej postaci ważne jest aby go łączyć ze spożyciem warzyw w naturalnej postaci.

Czy kiedykolwiek zdarzyło się Wam sprawdzić na opakowaniu skład soli? Wydawałoby się, że sól to przecież tylko sól, a jednak, ta powszechnie dostępna, nie jest pełnowartościową solą, jest oczyszczona chemicznie, w 99% składająca się z chlorku sodu i na domiar złego zawiera substancje przeciw zbrylające, jodek potasu oraz cukier. Upodabnia się w ten sposób do innych rafinowanych produktów jak biały cukier, białe pieczywo, makarony czy różnego rodzaju ciasta. Jeśli gdziekolwiek słyszymy alarmujące informacje o nadużywaniu soli i jej negatywnych skutkach, to chodzi właśnie o tą rafinowaną, oczyszczoną chemicznie.

Najbardziej popularna sól morska, podczas procesu oczyszczania pozbawiona zostaje około 60 różnych pierwiastków. Sól z napisem sól morska, nawet ta dostępna w sklepach ze zdrową żywnością, to najczęściej jej biała i oczyszczona odmiana. Pełna naturalna sól morska jest szarawa i występuje w większych kryształach, granulkach lub proszku. Warto na to zwrócić uwagę.

Dlaczego tak bardzo lubimy sól? Filozofia Wschodu patrzy na to w ten sposób . Sól jest związana z czakrą podstawy, z fundamentem naszego ciała, z naszym poczuciem bezpieczeństwa, z naszą aktywnością i relacjami międzyludzkimi. Być może to nadmierne łaknienie odzwierciedla potrzebę bezpieczeństwa, szczególnie we współczesnym społeczeństwie, w którym następuje bardzo wiele zmian i panuje niepewność? Jako ciekawostkę podam, że w ludowej tradycji chińskiej uważano, że sól pomaga skupić się na sprawach materialnych, jednak jej nadużywanie może prowadzić do chciwości 🙂 Nadmierne łaknienie soli zmniejsza się zdecydowanie po kilku tygodniach stosowania soli nieoczyszczonej. Sód, jako główny składnik soli, występuje w naturze, w dużych ilościach można go znaleźć w jajkach, owocach morza, mięsie, kelpie i innych wodorostach, burakach, rzepie, zieleninie takiej jak burak liściowy, szpinak czy pietruszka.

Sól jako lekarstwo

• Wzmacnia trawienie i wzmaga wydzielania kwasu solnego w żołądku,
• Pobudza działanie nerek, co z kolei wspomaga metabolizm płynów i wzmacnia działanie nawilżające, pomagające przezwyciężyć suchość w organizmie,
• Może przeciwdziałać zatruciu na skutek spożycia produktów niskiej jakości lub nieprawidłowego połączenia pokarmów,
• Posiada zdolność do zmiękczania niektórych części ciała i utwardzania innych – sól zmiękcza stwardniałe węzły chłonne, gruczoły i mięśnie,
• Wspiera funkcję wypróżniania,
• Może rozpuścić zastój brzuszny albo opuchliznę, jednak uwaga, może to powodować wzrost ciśnienia w innych częściach ciała,
• Ma właściwości alkalizujące, dlatego jest wskazana dla osób, których organizmy są nadmiernie zakwaszone. Warto w tym momencie dodać, że większość procesów chorobowych wiąże się ze stanem zakwaszenia krwi. Produkty budulcowe w naszym ciele jak mięso i zboża powodują zakwaszenie, a do tego dochodzą używki i wysoko przetworzone pokarmy, które potęgują wytwarzanie kwaśnego środowiska. Dodanie niewielkiej ilości soli do wody, w której gotują się zboża przywraca równowagę tym kwasotwórczym pokarmom. Pamiętajmy, że konsekwencją solenia pożywienia, które tak jak na przykład mięso sam w sobie zawiera już dużo sodu, jest pojawienie się nadmiaru sodu w ciele,
• Sól jest odtrutką na promieniowanie każdego typu,
• Pomaga w takich dolegliwościach jak zmniejszona siła i spadek popędu płciowego, w gazach jelitowych, wymiotach i zaniku mięśni. U osób z tymi dolegliwościami można zaobserwować ograniczoną zawartością soli lub sodu w diecie,
• Według klasyka medycyny chińskiej sól wzmacnia serce/umysł,
• Sól, w postaci roztworu może być stosowana zewnętrznie do przemywania zmian skórnych, wyprysków.

Pomimo wielu zalet soli – jej właściwości rozjaśniających, alkalizujących, oczyszczających i ześrodkowujących – nadal istnieje duże niebezpieczeństwo jej nieprawidłowego wykorzystania.

Sól jako trucizna

• Sól kumuluje wodę, dlatego duży procent sodu umiejscawia się w płynach naczyniowych ciała. Sól przyciąga jeszcze więcej płynów, zatem ciśnienie w naczyniach może wzrosnąć. To jeden z powodów dla których sól nie jest wskazana dla osób z nadciśnieniem. Jeśli ktoś ma skłonność do zatrzymywania płynów w ciele, to po spożyciu zaledwie kilku ziarenek soli może nabawić się obrzęków,
• Sól działa korzystnie na nerki (według medycyny chińskiej), jednak jej nadużywanie z kolei powoduje ich uszkodzenie,
• Nadmiar soli doprowadza do niedoboru wapnia, który z kolei prowadzi do osłabienia kości, nerwów, mięśni i serca,
• Nadmierna ilość soli uszkadza nerki co wywołuje takie emocje jak strach, niepewność, sztywność nóg i bioder. Są to objawy osłabienia emocjonalnej i fizycznej postawy naszego organizmu,
• Nadmiar soli zakłóca wchłanianie składników odżywczych i ogólnie wykorzystanie składników pokarmowych,
• Nadmiar sodu czy niedobór potasu mogą sprzyjać rozwojowi prymitywnych komórek beztlenowych, takich jak guzy czy nowotwory. Warto tu dodać, że guzy i zmiany nowotworowe maleją wraz ze zwiększeniem dawki potasu i obniżeniem sodu w diecie,
• Nadmiar soli jest znaną przyczyną wrzodów i raka żołądka, obrzęków, zachcianek smakowych,
• Oznakami nadwyżki soli są: niezwykle nasilone pragnienie, ciemny mocz i cera, zaciśnięte zęby oraz nabiegłe krwią oczy,
• Jej nadużywanie może doprowadzić do „uszkodzenia” krwi, co w konsekwencji powoduje, że cera staje się matowa, a mięśnie słabe.

Potas lekarstwem dla nadmiaru sodu (soli)

W naszym organizmie dla zachowania zdrowia, poziom sodu powinien znajdować się w równowadze z poziomem potasu. Niestety bardzo często, z powodu nadużywania soli, ta równowaga jest zachwiana na niekorzyść poziomu potasu. Co ciekawe nadmiar jednego uszczupla zasoby drugiego, a to zwykle sód jest nadużywany, dlatego w pewnym sensie potas jest lekarstwem w tej nierównowadze. Kiedy proporcje obu tych pierwiastków są zrównoważone w ciele panuje równowaga kwasowo-zasadowa, ilość wody jest stabilna, a nerwy i mięśnie funkcjonują prawidłowo. Niedobór potasu może się objawiać z kolei osłabieniem napięcia mięśni, osłabionym ciałem i spowolnieniem ruchów. Potas w formie tabletek jest zalecany często jako środek zaradczy osobom z nadciśnieniem tętniczym, a jak wiemy nadmiar sodu to nadciśnienie może powodować. Konieczne jest wtedy jednocześnie odstawienie soli lub przynajmniej mocne jej ograniczenie.

Zasoby potasu są ograniczane przez nadmiar kawy, alkohol oraz rafinowany cukier, dlatego przy niedoborze potasu powinno się z tych produktów zrezygnować. Osoby intensywnie ćwiczące lub pracujące na skutek pocenia się wydalają z potem potas, co zwiększa u nich zapotrzebowanie na ten pierwiastek.

Gdzie znajdziemy potas w naturalnej postaci?

Na wstępie jednak warto powiedzieć, że podczas przekształcania pełnego ziarna w białą mąkę usuwa się aż 75% potasu! Wszystkie nieprzetworzone, pełnowartościowe produkty spożywcze pochodzenia roślinnego i zwierzęcego zawierają więcej potasu niż sodu ( za wyjątkiem skorupiaków takich jak krab i homar). W mięsie przeciętna proporcja między tymi pierwiastkami wynosi 7:1. Zboża i warzywa, rośliny strączkowe i owoce zwykle posiadają od dziesięciu do kilkuset razy więcej potasu niż sodu. Pierwiastek ten w wysokim stężeniu występuje we wszystkich warzywach, a szczególnie w zielonych warzywach liściastych, we wszystkich rodzajach ziemniaków ze skórką, produktach sojowych, w prosie i innych zbożach oraz w roślinach strączkowych, jak również w bananach i większości owoców. Dla zdrowia należy więc jeść jak najwięcej liściastych warzyw, roślin strączkowych, zbóż i owoców. Nadmiar mięsa w diecie, a wraz z nim nadmiar sodu może powodować chęć sięgania po alkohol i cukier, dlatego zamiast mięsa warto sięgnąć np. po miód, figi, słodkie ziemniaki czy syrop ryżowy. Pamiętajmy na co dzień, aby sól nie dominowała w naszej diecie, a była jedynie skromnym dodatkiem, większość pożywienia w różnych opakowaniach, w tym w puszkach zawiera już nadmiar soli. Zawsze sól można zastąpić wodorostami, glonami i warzywami jak kapusta, burak liściasty czy szpinak.

Przykłady zastosowania soli

• Wzdęcia, bóle brzucha z powodu zjedzenia złego pożywienia (zjełczałego, niskiej jakości) – zjedz pól solonej japońskiej śliwki umeboshi lub wypij trochę osolonej wody. Sól przed rozpuszczeniem w wodzie upraż na suchej patelni. Wystarczy jedna łyżeczka na filiżanki ciepłej wody. Na jeden raz wystarczy wypić około 1⁄4. Śliwkę lub słoną wodę można pić kilka razy w ciągu kilku godzin,
• Stan zapalny i ropne dziąseł, krwawienie – mokrą szczoteczkę zamocz w drobnej soli morskiej i szczotkuj dwa razy dziennie. Sól ma silne działanie ścierające, więc nie nadaje się do codziennego stosowania, a jedynie w razie potrzeby,
• Ból gardła – co godzinę płucz gardło osoloną, gorącą wodą,
• Zapalenie skóry, wypryski, swędzenie – zmieniony chorobowo obszar skóry opłukuj słoną wodą.

Na zakończenie o związku picia alkoholu z nadmiarem soli w organizmie. Medycyna chińska upatruje ścisły związek między tymi dwoma rzeczami i twierdzi wręcz, że takie zjawisko jak alkoholizm po prostu nie istnieje. Uzależnienie od alkoholu wynika raczej z uzależnienia od mięsa i soli, które to picie niejako wymuszają. Nadużywanie soli wysusza ciało, powoduje przykurcze, mięso natomiast powoduje niestrawność i prowadzi do zastoju w pęcherzyku żółciowym. Po dłuższym czasie nadużywania tych produktów powstaje silne napięcie nie tylko w ciele ale i emocjonalne i powstaje naturalna potrzeba jego rozładowania. „Z pomocą” przychodzi alkohol, który przełamuje te wszystkie zastoje, relaksuje i odsuwa problemy na bok. Zimą, kiedy jemy więcej produktów słonych, odrobina alkoholu na trawienie i zrównoważenie natury soli będzie wskazana, jednak ciągła potrzeba picia alkoholu jest jedynie dowodem na to, że nasza dieta jest niewłaściwa.

Więcej o leczeniu różnych dolegliwości i chorób z wykorzystaniem odpowiedniej diety, znajdziesz w poradniku „Zdrowie to takie proste” gorąco polecam.

Nie zastanawiamy się raczej nad leczniczymi właściwościami smaków, a takowe one mają. Medycyna chińska zaleca aby potrawy były zrównoważone, w zakresie stosowanych 5 głównych smaków z przewagą słodkiego (nie chodzi o słodycze).

Pewne produkty, czy zioła ze względu na swój smak, mogą być z jednej strony bardzo pomocne w leczeniu wielu schorzeń, z drugiej zaś mogą być zagrożeniem, stąd wiedza w tym zakresie wydaje się niezbędna- by po prostu sobie nie szkodzić .

Dodatkowo umiejętne zastosowanie 5 smaków w jednej potrawie może sprawić, że nasze potrawy nabiorą nowego smaku i odkryjemy je na nowo.

Warto zachować kolejność ich dodawania do potraw zgodną z zasadą 5 elementów znanych z medycyny wschodu.

• Smak słodki to element Ziemi,
• Smak Ostry to element Metalu,
• Smak słony to element Wody,
• Smak kwaśny to element Drzewa,
• Smak gorzki to element Ognia.

Obojętnie jakim smakiem zaczniemy jako pierwszym, kolejnym powinien być ten po nim następujący.

Smak słodki

Najbardziej równoważący nasz organizm. O smaku słodkim jest większość warzyw i owoców, niektóre gatunki mięsa oraz kasze. Jest najbardziej ulubionym ze wszystkich smaków, nie mniej jednak nie dla każdego będzie wskazany, szczególnie w nadmiernej ilości. Powinny go unikać szczególnie osoby z nadwagą i z nadmiarem śluzu w organizmie. Dlatego, jeśli chcemy zrzucić nieco kilogramów, zrezygnujmy całkowicie, lub bardzo mocno ograniczmy produkty z tej grupy. Smak słodki jest nadużywany, stąd tak duże problemy z otyłością i wieloma chorobami z niej wynikającymi. Na domiar złego nie pochodzi on z naturalnych źródeł lecz rafinowanej żywności szpikowanej cukrem, cukru w czystej postaci i wielu napojów sztucznie słodzonych.

Nasze pożywienie o smaku słodkim powinno stanowić 50% wszystkiego tego co zjadamy w ciągu dnia. Dlaczego? Ponieważ:

• Słodkie pożywienie energetyzuje i rozluźnia nasze ciało, nerwy i mózg;
• Smak ten wnika do śledziony/trzustki automatycznie ją wzmacniając;
• Będzie również odpowiedni dla wątroby, gdyż złagodzi jej agresywne emocje, takie jak gniew czy niecierpliwość;
• Wpływa bardzo dobrze na osoby agresywne i jest tradycyjnie stosowany do nagłych ataków wątrobowych;
• Będzie przydatny dla osób szczupłych, osłabionych i wychłodzonych.

UWAGA!

• Nadmierne jedzenie smaku słodkiego osłabia nerki i śledzionę;
• Nadmierne jedzenie smaku słodkiego osłabia kości i powoduje wypadanie włosów;
• Nie jest on wskazany da osób, które mają obrzęki czy guzy;
• Powinny go unikać osoby z nadwagą, spowolnione, z nadmiarem śluzu w organizmie.

Jakim produktom towarzyszy smak słodki?

Smakiem słodkim cechuje się wiele zbóż, warzyw, roślin strączkowe, orzechy, nasiona i owoców. Cukier oczywiście też, jednak jest on traktowany bardziej jako trucizna niż wartościowy i leczniczy produkt.

Produkty, które mają smak słodki to:

• anyż,
• bakłażan,
• banan,
• dynia,
• fenkuł,
• figi,
• gruszka,
• jabłko,
• jęczmień,
• kaczka,
• królik,
• kurczak,
• kukurydza,
• marchew,
• masło,
• migdały,
• mleko,
• owies,
• proso,
• pszenica,
• ryż,
• ser,
• szpinak,
• wieprzowina,
• wołowina,
• ziemniak,
• orzechy.

Najzdrowsza kuchnia, to kuchnia 5 smaków. Dlatego wzbogacenie naszego posiłku o pozostałe 4 smaki podczas gotowania, czy to w postaci innych produktów, czy ziół, bardzo zrównoważy nasz posiłek i zaspokoi nasz głód na słodycze czy alkohol.

Smak ostry

Smak ostry ma również wielu swoich zwolenników i słusznie, gdyż w wielu dolegliwościach jest bardzo przydatny. Pomoże zrzucić zbędne kilogramy, rozproszy nadmiar śluzu w organizmie, poprawi trawienie, pomocny w walce z przeziębieniem i grypą, rozgrzeje i doda pikanterii naszym posiłkom. Osoby z awersją do zimna, skarżące się na zimne stopy i dłonie powinny włączyć do diety kilka produktów rozgrzewających.

Z nim też należy zachować pewne środki ostrożności, będą osoby, którym nie będzie szczególnie polecany. Ostrożności nie zawadzi przy dolegliwościach żołądkowych, wrzodach, czy zbyt rozgrzanym organizmie i z nadciśnieniem.

Uleczy wiele naszych dolegliwości:

• Pobudzi nasze trawienie,
• Rozproszy nagromadzony śluz,
• Zapewni ochronę przed stanami zapalnymi jak np. przeziębienie,
• Rozproszy gazy z jelit,
• Poprawi krążenie krwi i wzmocni serce,
• Wzmocni też osłabione funkcje wątroby,
• Będzie skuteczny w przypadku nudności i zatruć pokarmowych.

Ostre pokarmy dla lepszego ich działania należy spożywać na surowo, gdyż pod wpływem gotowania ich ostrość się zmniejsza. Zioła np. mięta powinny być zaparzane, a cynamon i imbir gotowane. Imbir z gorącą wodą będzie wtedy idealny.

Ze smaku ostrego największą korzyść odniosą osoby spowolnione i nadmiernie ociężałe. Wskazany jest też dla osób odczuwających permanentne zimno. Takie osoby mogą dla ogrzania przez dłuższy czas stosować imbir i cynamon.

Niektóre przyprawy o smaku ostrym uspokajają układ nerwowy i poprawiają trawienie. Zaliczamy do nich

• koper włoski,
• kminek,
• koperek,
• anyż,
• kolendra,
• kmin rzymski.

Osoby z nadwagą mogą stosować smak ostry, ale o naturze ochładzającej, takie jak:

• mięta pieprzowa,
• majeranek,
• kwiat bzu czarnego,
• pieprz biały,
• rzodkiew.

Produkty, które posiadają smak ostry to:

• cebula,
• chili,
• cynamon,
• czosnek,
• imbir,
• kalarepa,
• koper włoski,
• papryka,
• pieprz,
• rukiew wodna,
• rzodkiewki,
• seler (korzeń),
• tymianek.

Smak słony

Pomimo wielu właściwości leczniczych, jakie posiada, powinniśmy być bardzo ostrożni w jego stosowaniu. Jesteśmy już trochę uzależnieni od soli, być może dlatego, że jej duże ilości dodawane są do przetworzonych produktów, mięsa, wędlin, pieczywa. Warto od czasu do czasu zrobić sobie reset od soli rezygnując z niej całkowicie na jakiś czas.

Smak słony znany jest najczęściej w postaci soli różnego rodzaju i pochodzenia, warto jednak wiedzieć, że zdecydowanie lepsze są inne produkty zawierające sól. Na szczególną uwagę zasługują wodorosty, których spożycie warto nieco zwiększyć zimą, np. jako dodatek do potraw, zup. Oczyszczą one organizm z toksyn, dostarczą wielu cennych mikroelementów, uspokoją serce i umysł po letniej aktywności.

W jakich dolegliwościach będzie wskazany smak słony?

• Zmiękcza guzy i zesztywnienia;
• Poprawia trawienie;
• Odtruwa organizm;
• Może działać przeczyszczająco na jelita, a także wywołać wymioty;
• W przypadku guzów np. stwardniałych węzłów limfatycznych, stwardnień mięśni, możemy zwiększyć ilość smaku słonego by je zmiękczyć;
• Sól z powodzeniem możemy stosować wewnętrznie na zaparcia, na bóle brzucha;
• Zewnętrznie na większość wyprysków skórnych, czy na ból gardła w postaci płukanki z gorąca wodą;
• Sól przeciwdziała gromadzeniu się toksyn w ciele i jest środkiem poprawiającym apetyt;
• Smak słony poprawia funkcje trawienne;
• Sól wzmacnia też osłabione serce i umysł i zwiększa jego zdolność do skupienia;
• Ilość spożywanego smaku słonego możemy zwiększać stopniowo na jesień i zimę.

Ze smakiem słonym powinny uważać osoby z nadwagą, obrzękami i osoby z nadciśnieniem tętniczym krwi. Wyjątek stanowią wodorosty (kelp, kombu, morszczyn, dulse), które zawierają jod przyspieszający metabolizm. Sól nie jest wskazana też dla osób agresywnych.
Według Medycyny Chińskiej smak słony posiadają: gołąb, kaczka, langusta, ostrygi, ośmiornica, sos sojowy, szynka, wieprzowina no i oczywiście sól.

Smak kwaśny

Smak kwaśny będzie wskazany przy dolegliwościach wątroby, dla osób jedzących tłusto, gdyż rozkłada tłuszcze i białka, unikać natomiast powinny osoby z nadmiarem śluzu w organizmie. Wbrew panującej opinii, że cytryny są dobre na przeziębienie, będą one wręcz zakazane, jeśli chcemy szybko pozbyć się kataru. Smak kwaśny ściąga chorobę w głąb organizmu. Lepiej wtedy zastosować smak ostry, który otworzy pory skóry i pomoże pozbyć się patogenu. Polecany w niektórych dolegliwościach kobiet, szczególnie w okresie menopauzy. Nie jest to dla mnie wiodący smak w kuchni. Wyłącznie jako dodatek do poprawy smaku potraw, sałatek np. w postaci octu, soku z cytryny. Najlepsza postać smaku kwaśnego to kiszonki, budujące naszą florę.

W jakich dolegliwościach jest on przydatny?

1. Stosujemy go w leczeniu np. nietrzymania moczu i nadmiernego pocenia się, krwotoków, rozwolnienia oraz obwisłych tkanek, łącznie ze zwiotczałą skórą. Szczególnie latem pijmy wodę z cytryną, czy sok z cytryny, pozwoli to ograniczyć nadmierne pocenie się, szczególnie gdy wyjeżdżamy na wakacje w gorący klimat.
2. Jest on bardzo korzystny dla naszej wątroby, gdzie przeciwdziała skutkom spożycia ciężkiego i tłustego pożywienia, działając jak rozpuszczalnik i rozkładając tłuszcze i białka.
3. Jest również wskazany przy opadaniu macicy.

Smaku kwaśnego oszczędnie powinny używać osoby z wilgocią, ociężałością ciała i umysłu, zaparciami, skurczami oraz osoby z chorobami ścięgien i więzadeł.
W jakich najczęściej produktach znajdziemy smak kwaśny?

Najpopularniejsze produkty kwaśne to:

• cytryna,
• kiszona kapusta,
• owoce głogu i dzikiej róży,
• ocet,
• jabłka,
• ananas,
• fasolka adzuki,
• kiwi,
• kwaśne zsiadłe mleko,
• mango,
• morele,
• pomarańcze,
• pomidory,
• śliwki,
• winogrona,
• ser.

Smak gorzki

Najbardziej niedoceniany, mówi się o nim, że jest smakiem młodości. Pomoże w walce z nadwagą, oczyści naczynia krwionośne ze złogów, poprawi funkcje układu trawiennego. Najbardziej znanym produktem o tym smaku jest kawa. Niejednej osobie pomaga poradzić sobie z problemem z porannym wypróżnieniem. Najbardziej lubianym, szczególnie przez panów jest piwo wyprodukowane z chmielu. Ma działanie uspokajające, będzie idealne po intensywnym dniu pracy.

Smak gorzki, z racji tego, że jego energia skierowana jest w dół, sprawdzi się przy nadciśnieniu i bólach głowy.

W jakich dolegliwościach jest zalecany?

1. Ma działanie przeciwgorączkowe;
2. Wyprowadza wilgoć z naszego organizmu;
3. Jest pomocy w leczeniu stanów zapalnych;
4. Oczyszcza naczynia krwionośne ze złogów cholesterolu i tłuszczów;
5. Zmniejszy ciśnienie krwi. Bardzo dobre lecznicze działanie ma w tym przypadku seler naciowy;
6. Niszczy pasożyty, likwiduje opuchlizny, wypryski skórne, ropnie, narośle, guzy, torbiele i otyłość.

Dla kogo jest wskazany smak gorzki?

Jest on idealny dla osób krzepkich, ekstrawertycznych, z grubym nalotem na języku, donośnym głosem i zaczerwienioną twarzą. Skorzystają z niego też osoby spowolnione, ospałe, ale także przegrzane i agresywne.

Smak gorzki nie jest wskazany dla osób osłabionych, szczupłych i nerwowych.

Produkty o smaku gorzkim to m.in.:

• bazylia,
• cykoria,
• herbata,
• kawa,
• pietruszka,
• korzeń lub liście mniszka lekarskiego,
• korzeń bądź liście łopianu,
• krwawnik,
• rumianek,
• chmiel,
• kozłek lekarski,
• sałata rzymska,
• żyto,
• tytoń.

Jeśli mamy problem z udaniem się do toalety, idealna będzie gotowana kawa (np. wg 5 przemian, przepis w załączniku). Tak przyrządzona kawa pobudzi nasze jelito grube do pracy.

Podsumowanie

UWAGA! Na koniec jeszcze jedna bardzo ważna rzecz – smaki mają swoje kierunki działania. Choroby również rozwijają się i zanikają w tych kierunkach, dlatego wato poznać te ruchy.

1. W dół,
2. W górę,
3. Do środka,
4. Na zewnątrz.

Ruch w dół i do środka (1 i 3) wykazują trzy smaki – słony, kwaśny i gorzki. Co to oznacza w praktyce?
Jeśli u danej osoby występuje wysokie ciśnienie krwi powodujące np. bóle głowy czy wylew krwi do mózgu, powinno się stosować pożywienie o tych smakach. One poruszą energię w dół i do środka.
Ruch w górę i na zewnątrz (2 i 4) wykazują dwa smaki – słodki i ostry. Będą one transportować energię na powierzchnię naszego ciała.

Jeśli „złapiemy” przeziębienie, to właśnie połączenie tych dwóch smaków będzie idealne do zastosowania. Może to być np. cebula z miodem, imbir z miodem czy zupa z cebuli, pora czy czosnku. Generalnie późną jesienią i zimą, podczas chłodów, warto jeść właśnie zupy z tymi warzywami. Pozwoli nam to uchronić się przez przeziębieniem. Nie zaleca się stosowania absolutnie w takich przypadkach smaku kwaśnego, gdyż ściągnie on takie przeziębienie w głąb ciała, powodując np. grypę jelitową.

Komponujemy nasze potrawy tak, aby smaki w nich używane były bardzo zrównoważone, z niewielką przewagą smaku słodkiego wydobytego z warzyw, owoców i kasz. Jest to szczególnie istotne w przypadku gdy cierpimy na jakiekolwiek dolegliwości. Nadużywanie smaku słonego lub ostrego może pogorszyć często różne objawy chorobowe. Więcej o dolegliwościach narządów i sposobie radzenia sobie z nimi za pomocą właściwej diety zajdziesz w moim poradniku „Zdrowie to takie proste”. Zachęcam Cię serdecznie, zacznij dbać o własne zdrowie będąc w zgodzie z prawami natury w harmonii ze swoim ciałem i jego wszystkimi naturalnymi funkcjami.