Co warto o nich wiedzieć? Jakie lecznicze właściwości posiadają? W jakich schorzeniach wykorzystać? Jakie przepisy zastosować by wykorzystać ich naturalną moc leczenia?

Oto kilka bardzo skutecznych i łatwych do sporządzenia w domowych warunkach przepisów, które mogą pomóc, czasem w bardzo poważnych schorzeniach, gdzie często medycyna zachodnia oferuje jedynie leki, nie do końca rozwiązujące problem.

Grzyby Shitake

GRZYBY SHITAKE (Shi oznacza dąb take oznacza grzyb) – wykorzystywane przez medyków chińskich od ponad dwóch tysięcy lat. Choć rosną głównie na Dalekim Wschodzie (Chiny, Japonia, Tajlandia) , to są też uprawiane w Europie i można je kupić w każdym sklepie ze zdrową żywnością. W kuchni azjatyckiej stanowią dodatek kulinarny do wielu dań, podnosząc z jednej strony walory smakowe potraw, a z drugiej wartości lecznicze takiego posiłku.

Grzyby te są bogatym źródłem witamin, wapnia, fosforu, potasu, niacyny ale najważniejszym chyba składnikiem jest lentinan (beta-glukan), który wzmacnia układ odpornościowy. Silny układ odpornościowy to skuteczna obrona przed wirusami, bakteriami, przed rozwojem nowotworów.
Polecam sporządzić herbatkę z grzybów shitake i przekonać się na samym sobie jak cudowny jest to naturalny lek.

Herbatka z grzybów Shitake.

Jest zalecana dla osób przede wszystkim mięsożernych, spożywających dużo soli i cierpiących na wysokie ciśnienie krwi. Grzyby Shitake usuwają nadmiar cholesterolu. Pobudzi ona czynność nerek i tworzenie się moczu. Nie jest zalecana dla osób wychłodzonych, nie tolerujących zimna, które mają tendencję do zimnych dłoni i stóp. W ciągu jednego dnia używamy tylko jednego grzyba na jedną osobę.

Jak przygotować taką herbatkę?

Namaczamy jeden grzyb na godzinę lub nieco dłużej, aż stanie się miękki. Kroimy go na 4 części, dodajemy 2 szklanki wody i zagotowujemy za szczyptą soli. Następnie na bardzo wolnym ogniu podgrzewamy powoli przez 10-20 minut, aż woda wyparuje i zostanie około 1 szklanka wywaru. Jednorazowo pijemy TYLKO pół szklanki.

Imbir

IMBIR – już nie tylko jako dodatek kulinarny, ale głównie jako sprawdzony, naturalny lek wykorzystywany w takich schorzeniach jak: leczenie mdłości, choroba lokomocyjna, zapalenie oskrzeli, bolesne miesiączkowanie lub jego zatrzymanie, wszelkiego rodzaju bóle i skurcze, schorzenia okrężnicy, narządów rozrodczych, jajników. To nie wyczerpuje listy dolegliwości, w których imbir świeży lub suszony bardzo dobrze się sprawdzi. Jedynie osoby z nadmiarem gorąca, bardzo krzepkie, ekstrawertyczne powinny nieco ostrożniej z jego stosowaniem.

Polecam, szczególnie w okresie jesienno-zimowym, kiedy nasze ciało jest narażone na marznięcie i podatne na infekcje zastosować okład z imbiru na okolice nerek. Jest to jedna z najcudowniejszych i skutecznych w bardzo wielu dolegliwościach metoda, którą stosuję sobie sama w razie takiej potrzeby.

Kompres z imbiru na nerki – jakie ma właściwości?

• Stymuluje krążenie krwi, limfy i płynów w ciele
• Pomaga w rozmiękczaniu i rozpuszczaniu toksycznych złogów, cyst, guzów
• Rewitalizuje, usuwa napięcia, sztywność w ciele, relaksuje
• Rozmiękcza i usuwa piasek i kamienie w nerkach
• Wspiera absorbcję wapnia w kościach
• Wspomaga narządy rozrodcze
• Wspomaga odporność organizmu
• Wspomaga działanie nadnerczy
• Usuwa zimno z organizmu
• Wspierając nerki oddziałuje pozytywnie na wątrobę

Jak go przygotować?

Garść świeżego startego imbiru zawijamy w gazę lub bawełnianą szmatkę. Wyciskamy sok do garnka zawierającego 4 litry gorącej wody. Podgrzewamy garnek, nie doprowadzając jednak do wrzenia, gdyż utracimy siłę działania imbiru. Zanurzamy ręcznik w wodzie z imbirem, wykręcamy go dobrze (końce pozostawmy nie zamoczone, by móc wykręcić) i przykładamy na plecy gorący (ale nie na tyle by się poparzyć, próbujemy powoli przykładając). Na mokry ręcznik kładziemy suchy, by ograniczyć utratę ciepła. Zmieniamy gorący ręcznik co 2-3 minuty, aż skóra się zaczerwieni. Czas trwania okładu powinien trwać 15 minut, nie mniej jednak jeśli czujemy, że już wystygł, zmieńmy na ciepły. Jeśli mamy w pobliżu osobę, która nam może w tym pomóc będzie na pewno łatwiej, ale można go wykonać również sobie samemu.

Gryka

GRYKA – oczyszcza jelita, poprawia apetyt, sprawdzona w leczeniu biegunki bakteryjnej i chronicznego rozwolnienia. W jej składzie znajduje się rutyna i bioflawonoidy, co sprawia, że działa wzmacniająco na naczynia włosowate i krwionośne, przeciwdziała powstawaniu hemoroidów, zmniejsza ciśnienie krwi, zwiększa ciśnienie obwodowe w kończynach. Rutyna jest środkiem zapobiegawczym przeciwko działaniu promieni rentgenowskich. Gryka znana nam pod postacią prażonej kaszy gryczanej ma zasadowy odczyn. Ciekawostka jest też, że nie toleruje ona oprysków chemicznych, po prostu obumiera. Z gryką powinny być ostrożne osoby z nadmiarem gorąca, z gorączką, o zaczerwienionej twarzy i z wysokim ciśnieniem krwi. Gryka jest stosowana również zewnętrznie na zapalenia skóry, wypryski bądź oparzenia w postaci okładów. Dziś właśnie taki bardzo skuteczny i prosty przepis.

Okład z gryki

Jest bardzo dobry na opuchnięcia w ciele, nadmiar wody i innych płynów, skutecznie je usuwając.
Jest zalecany szczególnie dla osób chorujących na nowotwory, gdy pacjent ma opuchnięty brzuch z powodu nadmiaru wody. Okład z gryki można przykładać w różnych miejscach ciała, np. po usunięciu piersi, okład ten przykładamy na węzły chłonne, znajdujące się obok piersi.
Opuchnięcie może zniknąć już po kilku zastosowaniach, najdłużej w ciągu 2-3 dni. Po zdjęciu okładu możemy zauważyć, że skóra wydziela wodę i opuchlizna powoli zmniejsza się.

Jak taki okład przygotować?

Należy wymieszać mąkę gryczaną z gorącą wodą, tak by powstało zwarte ciasto. Następnie trzeba rozwałkować je na grubość około 2 cm i przyłożyć bezpośrednio na opuchnięte miejsce. Owijamy bandażem i zostawiamy na około 4 godziny. Stosujemy przez kilka dni, opuchlizna powinna zniknąć.

Zachęcam do stosowania i sprawdzania na sobie skuteczności tych wszystkich metod. Jest to jedyna droga by się przekonać jak cudowne właściwości mają zioła, różnego rodzaju rośliny czy odpowiednie pożywienie.
Piszę to z pełnym przekonaniem, gdyż sama stosuję, polecam innym i wiem, że są to metody sprawdzone i bezpieczne. Wystarczy trochę cierpliwości, zaufania i konsekwencji. Pamiętajmy, że dla zdrowia należy w pierwszej kolejności wyeliminować to co szkodzi, gdyż zastosowanie nawet najlepszych cudownych remediów nie przyniesie oczekiwanych efektów, jeśli nadal będziemy sobie szkodzić nieodpowiednim odżywianiem, brakiem ruchu, nadmiarem stresu i brakiem odpoczynku.

Zioła te stanowią źródło wielu cennych mikroelementów i witamin niezbędnych dla naszego organizmu, to naturalne leki pomagające eliminować wiele schorzeń i wspierać w leczeniu wielu poważnych i przewlekłych chorób.

Listę sporządziłam kierując się najbardziej powszechnie występującymi dziś dolegliwościami jak – choroby żołądka, wrzody, problemy z wątrobą czy pęcherzykiem żółciowym, problemy kobiece związane z menstruacją, bolesne miesiączki, nerwice, depresje, choroby związane z krążeniem. Na wszystkie te dolegliwości znajdziemy leki w naturze, wystarczy wypróbować na sobie by się przekonać. Zachęcam do eksplorowania podczas spacerów, łąk, lasów, pól i poszukać chociaż kilku z tych, które wymieniłam. Zawsze też można podejść do pobliskiego dobrego sklepu zielarskiego i zakupić gotowe, ususzone ziele.

Zioła, co zawsze podkreślam, w przypadku bardzo poważnych schorzeń, nie zastąpią lekarza i tu mocno zachęcam do takich konsultacji, nie mniej jednak będą wtedy doskonałym uzupełnieniem tradycyjnego leczenia.

Dziurawiec zwyczajny

Gdzie i kiedy go szukać?

Dziurawiec jest znany w lecznictwie od starożytności. Jest bardzo łatwy do pozyskania z naszych łąk, można go również, jeśli mamy takie możliwości zasadzić w ogrodzie, przesadzając z naturalnego środowiska. W tym celu należałoby wyrwać go z bryłą korzeniową. Jest on rośliną wieloletnią, pnie się dość wysoko, na około 60 cm. Dziurawiec określa się często mianem ziela Świętego Jana, gdyż kwitnie mniej więcej od połowy czerwca.

Zbiera się go do czasu kwitnienia, więc będzie różnie, może być do końca lipca, a nawet sierpnia. Jeśli zdecydujemy się samemu zrobić zapasy, zbierajmy ziele od nowiu do pełni (chodzi o fazy księżyca), do południa i w suche dni. Należy ściąć kwitnące wierzchołki, wysuszyć je na powietrzu, układając cienkie warstwy i w temperaturze nie wyższej niż 35 stopni C. Aby się dobrze przechował, należy trzymać go z dala od światła.

Dlaczego jest taki skuteczny?

Ze względu na zawartość wielu cennych związków jak hyperycyna, flawonoidy, olejki eteryczne, karotenoidy, witamina C i wiele innych. Na szczególną uwagę w tym zielu zasługuje Hyperycyna, która sprawia, że dziurawiec jest skutecznym lekiem wspomagającym leczenie stanów depresyjnych, w leczeniu nowotworów, w leczeniu chorób skóry, wirusowych i bakteryjnych, wspomaga leczenie alkoholizmu (zaobserwowano, że ekstrakt z dziurawca zwyczajnego zmniejsza w znacznym stopniu absorpcję alkoholu z przewodu pokarmowego). Związek ten jest rzadko spotykany w innych roślinach. Aby korzystać lecznicze działanie hyperycyny, najlepsze będą nalewki na alkoholu, gdyż związek ten nie rozpuszcza się w wodzie.

W jakich schorzeniach się go wykorzystuje?

Jest skuteczny przy dolegliwościach wątroby i układu pokarmowego. Gotowe preparaty z dziurawca zwiększają wydzielanie żółci, działają rozkurczowo na mięśnie gładkie żołądka i jelit. Dziurawiec poprawia łaknienie, trawienie, jest zalecany przy zaburzeniach czynnościowych wątroby, stanach zapalnych żołądka. Herbatka z dziurawca będzie dobrym antidotum po zakrapianej alkoholem imprezie. Dziurawiec będzie skutecznie wspomagał leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zapalenie nerek czy nadciśnienie tętnicze.

Ma on też działanie przeciwdepresyjne (właśnie dzięki Hyperycnie). Skutecznie wpływa na system nerwowy zmniejszając stany lękowe, niepokój, przygnębienie czy nawet histerię. Tradycyjna Medycyna Chińska uważa, że warto go stosować w chorobie stwardnienia rozsianego. Objawy takie jak skurcze i paraliż towarzyszące tej chorobie mogą wskazywać na osłabienie nerwów.

Zewnętrznie ziele dziurawca wykorzystuje się do leczenia oparzeń stanów ropnych skóry, zapaleń gardła, wrzodów, przyspiesza on też gojenie podskórnych stłuczeń.

W jakiej postaci go stosować?

Odwary i nalewki w przypadku dziurawca będą najskuteczniejszą formą jego spożywania.

Aby przygotować odwar należy łyżkę suszonego dziurawca zalać 1 szklanką wody i gotować 5 minut. Po ostudzeniu przecedzić i pić przed posiłkiem po 1/3 szklanki.

Aby wykonać nalewkę domowym sposobem należy 100 g. kwiatów i młodych liści, zalać ½ litra wódki, trzymać w ciemnym miejscu, a następnie po tygodniu lub dwóch odcedzić. Pić jedną łyżeczkę dziennie po rozcieńczeniu nieco wodą.

Ziele dziurawca jest też składnikiem gotowych preparatów ziołowych i warto zaopatrzyć się w któryś z nich. Będą to np. Gastrogan, Normogran, Cholegran, Cholagoga, Herbogastrin, krople żołądkowe, Hemotin.

Dziurawca nie powinny przyjmować kobiety w ciąży, nie powinno się również przy jego stosowaniu jednocześnie spożywać alkoholu i ciężkich wędzonych potraw, a także należy unikać promieni słonecznych.

Krwawnik pospolity

Gdzie i kiedy go szukać?

Krwawnik uważany zazwyczaj za uciążliwy chwast, znajdziemy praktycznie wszędzie – na łąkach, w zaroślach, na miedzach, nieużytkach i w ogrodach i to w całej Polsce. Kwitnie od lipca do późnej jesieni. Pomimo, że istnieje wiele jego odmian, to w celach leczniczych powinno się zebrać gatunek dziko rosnący, ten o białych kwiatach. Ma on najlepsze właściwości lecznicze.

Zbieramy górną część rośliny, na wysokość mniej więcej 30 cm, w skład której wchodzą kwiaty, liście oraz niezdrewniała część naziemna na samym początku kwitnienia ziela. Zbieramy w ciepłe i suche dni, a następnie suszymy rozkładając cienką warstwę w naturalnym miejscu ciepłym i ciemnym. Czy ziele dobrze wysuszyliśmy, poznamy po kolorze kwiatów, nie powinien on odbiegać barwą od świeżego ziela. Ziele to jest bardzo intensywne w zapachu, a w smaku gorzkie.

Dlaczego jest taki skuteczny?

Jedną z najważniejszych jego zdolności, znaną od wieków, jest zdolność do tamowania krwi. Hamuje krwawienia wewnętrzne przewodu pokarmowego.

Lista wskazań do stosowania krwawnika jest na prawdę długa – działa przeciwskurczowo, przeciwzapalnie, robakobójczo, wiatropędnie, ma właściwości żółciopędne, poprawia przemianę materii, pobudza czynności żołądka, poprawia metabolizm, udrażnia drogi moczowe i zapobiega kamicy nerkowej.

Jest niezastąpiony przy dolegliwościach kobiecych jak:

• nieregularny cykl menstruacyjny,
• bóle brzucha,
• stan zapalny pochwy,
• upławy,
• uciążliwe objawy menopauzy,
• stany zapalne macicy i jajników.

Krwawnik ma również działanie odmładzające i wybielające, dlatego stosuje się go w produkcji kosmetyków do cery dojrzałej – zmniejsza zmarszczki i pory.

W jakiej postaci go stosować?

Najlepszy będzie napar z krwawnika, który przyrządzamy zalewając łyżkę ziela szklanką wrzątku. Parzymy aż do wystygnięcia, odcedzamy i pijemy 2-3 szklanki dziennie. Można przygotować domowym sposobem maseczkę na twarz, wystarczy zalać wrzątkiem suszone kwiaty, na tyle aby uzyskać gęstą papkę. Po jej wystudzeniu nakładamy na twarz na około 15-20 minut, a następnie spłukujemy.

Wystudzonym naparem możemy przemywać twarz zamiast toniku. Sprawdzi się szczególnie przy cerze tłustej z trądzikiem.

Mniszek lekarski

Gdzie i kiedy go szukać?

Mniszek jest bardzo pospolity i nie wymagający. Pomimo, że znajdziemy go niemal wszędzie, to szukajmy na nieużytkach, na skraju leśnych dróg, na dzikich łąkach – tam gdzie będzie on z dala od oprysków chemicznych i innych zanieczyszczeń . Ziele to jest mało wymagające, jeśli chodzi o glebę, a jedyne czego tak na prawdę potrzebuje to dostępu do światła słonecznego. Mniszek lekarski kwitnie od kwietnia do końca maja i rozpoznamy go po żółtych kwiatach. Całe łąki wyglądają wtedy jak pokryte pięknym żółtym dywanem.

W przypadku mniszka lekarskiego zbieramy zarówno korzeń jak i liście oraz kwiaty. W zależności którą z tych części chcemy zebrać inna będzie pora zbioru. Liście mniszka zbieramy jeszcze przed kwitnieniem rośliny, korzeń najlepiej późną jesienią, a łodygi podczas kwitnienia. Liście i kwiaty zbierajmy w słoneczny dzień, kiedy już ustąpi rosa. Kopiąc korzeń należy uważać by go nie uszkodzić, przed wysuszeniem należy go dokładnie oczyścić z ziemi, umyć i wysuszyć.

Dlaczego jest taki skuteczny?

Mniszek jest niesamowitym bogactwem różnych związków i substancji aktywnych biologicznie.

Znajdują się w nim gorycze, fitosterole, flawonoidy, karotenoidy, kumaryny, sole mineralne, witamina C, aminokwasy, białka, kwasy tłuszczowe, enzymy. Kwiaty mniszka zawierają lecytynę.

Każda z części mniszka, będzie miała inne właściwości lecznicze i będzie wykorzystywana do innych celów. Korzeń zajmuje pierwsze miejsce jeśli chodzi o wspomaganie dolegliwości wątroby i leczeniu żółtaczki. Kwiaty mniszka zawierają dużo lecytyny, która okazuje się również skuteczna w schorzeniach wątroby. Liście wykazują właściwości moczopędne, dzięki czemu pomagają organizmowi w pozbyciu się nadmiaru wody. Młode liście nadają się do sałatek, jako źródło prowitaminy A. Liście jednak wykazują najmniejsze właściwości zdrowotne.

W jakich schorzeniach się go wykorzystuje?

Mniszek drenuje wątrobę i przewody żółciowe, ułatwiając przepływ żółci do dwunastnicy, zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, ułatwia trawienie pokarmów, poprawia krążenie, działa moczopędnie, obniża poziom glukozy we krwi, oczyszcza krew.

Będzie skuteczny przy takich dolegliwościach jak: anemia, ciemne plamy na twarzy (dermatoza), choroby skórne jak opryszczka, łupież, egzema, trądzik, czyraki, hemoroidy, kamica żółciowa i nerkowa, nadmiar cholesterolu we krwi, zapalenie wątroby, niewydolność i marskość wątroby, otyłość, paradontoza, reumatyzm, szkorbut, stwardnienie rozsiane, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zatrucie krwi mocznikiem, żółtaczka, żylaki goleni.

Zewnętrznie możemy mniszek stosować na kurzajki, brodawki i piegi.

Napar z samego kwiatu stosuje się przy niedomodze jajników, zapaleniu przydatków, skąpych krwawieniach macicznych, zakłóceniach miesiączkowania.

Mleczko, które daje korzeń i kwiat nadaje się do wypalania kurzajek, brodawek. Ten sposób stosowania znany jest już od VII wieku, kiedy to stosowali go Arabowie.

W jakiej postaci go stosować?

Syrop jest jednym z bardziej znanych sposobów przygotowania w domowych warunkach. To czego potrzebujemy do jego przygotowania to żółte kwiaty mniszka i miód. Zalewamy kwiaty miodem i odstawiamy na około 2-3 tygodnie.

Susz, zarówno korzenia jak i kwiatów możemy przygotować sami, możemy też zakupić w sklepach zielarskich w formie nalewek, kapsułek (Swanson), Degrosan, Gastrochol, Cholagogum.

Odwar – potrzebujemy na niego około 50 gram liści i korzeni, zalewamy litrem wody i gotujemy dwie minuty. Następnie naciągamy kolejne 10 minut pod przykryciem. Przecedzamy i popijamy na 30 minut przed posiłkami po pół szklanki.

Z mniszkiem powinny uważać osoby z nadkwaśnością żołądka oraz wrzodami. Konieczna w takim przypadku jest konsultacja z lekarzem.

Pokrzywa

Gdzie i kiedy jej szukać?

Pokrzywa lubi siedliska żyzne, bogate w azot, glebę wilgotną i bogatą w próchnicę. Jest ona najlepszym wskaźnikiem żyzności gleby.

Przy zbiorze unikajmy miejsc, gdzie może ona być narażona na opryski i inne zanieczyszczenia (drogi, pola uprawne), najlepiej gdy rośnie blisko lasków i innych dzikich miejsc. Zrywamy ją do momentu kiedy nie zacznie kwitnąć, gdyż ma ona wtedy najwięcej leczniczych właściwości. Kwiecień i maj są najlepszymi miesiącami.

Zrywamy młode listki, pamiętajmy że mają one właściwości parzące, więc tylko w rękawiczkach. Zebrane listki suszymy w zaciemnionym miejscu, rozłożone na przewiewnym materiale. Po wysuszeniu liście powinny mieć ciemnozieloną barwę.

Dlaczego jest taka skuteczna?

Przeprowadzono wiele badań nad składem chemicznym pokrzywy, wykazały one obecność wielu związków biologicznie czynnych, zarówno w korzeniach jak i liściach pokrzywy zwyczajnej. Składniki te stanowią źródło brakujących w organizmie substancji niezbędnych do prawidłowej przemiany materii, tj. witamin lub biopierwiastków. Te cenne substancje to m.in. flawonoidy, karotenoidy, fitosterole, duże ilości chlorofilu, kwasy organiczne (mrówkowy, octowy), cholina, histamina, lecytyna, lignany, witaminy C, K i B2, A, C, E i K. Pokrzywa zawiera wiele mikroelementów jak wapń, magnez, fosfor, żelaz, siarkę, potas, jod, krzem, sód.

W jakich schorzeniach się ją wykorzystuje?

Pokrzywa, ze względu na swój bogaty skład ma wiele zastosowań w leczeniu bardzo wielu dolegliwości. Używa się jej do:

• Zmniejszania alergii,
• Obniżenia poziomu cholesterolu,
• Do redukcji stanów zapalnych,
• Hamuje wypadanie włosów,
• Obniża ciśnienie krwi,
• Jest doskonałym środkiem w chorobach reumatycznych,
• Skuteczna w stanach zapalnych dróg moczowych,
• Leczy obrzęki, kamicę nerkową i choroby woreczka żółciowego,
• Wykorzystuje się ją jako środek wspomagający leczenie krwawień (krwawych wymiotów, krwawienia macicznego, krwawienia z nosa),
• Pokrzywa jest stosowana w łagodzeniu przerostu prostaty,
• Pokrzywa obniża poziom cukru we krwi, poprawia pracę trzustki, odtruwa organizm.

W jakiej postaci ją stosować?

Jeśli mamy możliwość zrobienia w domowych warunkach, to pijmy sok wiosną z młodych pędów.

Możemy też zrobić zwykły napar – aby go przygotować, potrzebujemy płaską łyżkę na szklankę wrzątku, parzymy około 10 minut, pijemy rano albo wieczorem, jedną szklankę dziennie. Napar będzie idealny do termosu w drogę do pracy. Pijemy pół godziny przed posiłkiem.

W aptece znajdziemy również wiele gotowych preparatów, w składzie których będzie pokrzywa, w formie kapsułek czy nalewek. Zachęcam jednak do samodzielnego zerwania i zrobienia zapasów na jesienno-zimowe dni. Cały maj natomiast zrobić sobie kurację oczyszczającą, pijąc herbatkę ze świeżych listków.

Rumianek

Gdzie i kiedy go szukać?

Możemy go samodzielnie zrywać w jego naturalnym środowisku, ważne, aby go nie pomylić z rumianem szlachetnym. Kwitnie on od maja do września, a kwiaty najlepiej zbierać wiosną, bowiem wtedy zawartość składników odżywczych jest najbardziej intensywna. W zbiorach, jak przy każdej roślinie, najważniejsze jest aby zbierać w miejscach wolnych od jakichkolwiek zanieczyszczeń, więc z dala od dróg i miast. Zbieramy w suche i słoneczne dni, po ustąpieniu rosy. Zrywamy sam kwiatostan, zrywając go tuż pod łebkiem.

Po zerwaniu suszymy, jeśli widzimy potrzebę wypłukania, to po umyciu, należy wysuszyć papierowym ręcznikiem. Choć najlepiej nie myć. Suszymy w zacienionym, przewiewnym i ciepłym miejscu, układając jedną warstwę np. na papierze lub lnianej, bawełnianej ściereczce. Dobrze wysuszony rumianek poznamy po tym, że zachowa on swój intensywny, naturalny kolor.

Dlaczego jest taki skuteczny?

Najcenniejszym składnikiem wykorzystywanym , czy to w kosmetyce, czy leczniczo w medycynie jest olejek eteryczny. W skład olejku wchodzi chamazulen, flawonoidy, sole mineralne, związki kumarynowe, kwasy organiczne, witamina C. Zioło to zawiera związki chemiczne o przeciwzapalnych i przeciwalergicznych właściwościach. Rumianek należy do rodziny astrowatych i może czasami wywołać reakcje alergiczne, szczególnie w przypadku osób, u których występuje katar sienny. Zawsze trzeba poobserwować reakcję organizmu na stosowane zioła. W przypadku braku jakichkolwiek reakcji można go używać przez dłuższy czas.

Olejek rumiankowy cechuje się właściwościami przeciwgrzybiczymi, dlatego stanowi on skład wielu środków antyseptycznych.

W jakich schorzeniach się go wykorzystuje?

Medycyna Chińska nazywa rumianek ambasadorem żołądka albo królem od żołądka. Idealny w przypadku wrzodów żołądka, przy zapaleniu dwunastnicy, błony śluzowej żołądka, bólach głowy, przy bólach zębów, korzystny w problemach z bezsennością, dobry dla kobiet w okresie menopauzy, przy problemach z oczami i problemach skórnych.
Rumianek wykazuje właściwości przeciwzapalne, rozkurczowe, przeciwalergiczne, bakterio i grzybobójcze, uspokajające. Pomaga w trudno gojących się stanach zapalnych błon śluzowych i skóry, w ranach, oparzeniach, owrzodzeniach, stanach skurczowych mięśni gładkich (przewodu pokarmowego i dróg rodnych), alergiach skórnych, w pielęgnacji skóry wrażliwej, w stanach wyczerpania i zdenerwowania.

Zewnętrznie natomiast będzie skuteczny na wszelkiego rodzaju owrzodzenia, oparzenia słoneczne, stany zapalne skóry, rumień, łuszczycę, egzemy, łuszczącą się skórę.

Herbatka w postaci naparu z rumianku działa uspokajająco i może być stosowana jako środek nasenny. Patrząc na kwiat rumianku przypomina on trochę ludzkie oczy, więc nic dziwnego, że w medycynie ludowej stosuje się go do przemywania powiek w przypadku wystąpienia jęczmienia, czy przy zapaleniu spojówek. Rumianek, w postaci naparu czy gotowego środka Azulanu, jest skuteczny przy zapaleniu dziąseł.

W jakiej postaci go stosować?

Najbardziej popularny jest napar z rumianku, aby go przygotować wystarczy zalać łyżeczkę kwiatów szklanką wrzącej wody i zostawić pod przykryciem na 15 minut. Pić 2-3 razy dziennie. Taki sam napar możemy stosować do płukania jamy ustnej czy zewnętrznie do okładów. W kosmetyce i medycynie wykorzystuje się najczęściej olejek rumiankowy – Azulan.

Mięta

Gdzie i kiedy jej szukać?

Mięta kwitnie od czerwca do sierpnia. Prof. Stanisław Kohlmunzer w swoim podręczniku „Farmakognozja” podaje, że spośród 20 roślin leczniczych uprawianych w Polsce mięta zajmuje pierwsze miejsce. Jak i w przypadku innych ziół, szukajmy mięty z dala od zanieczyszczonych środowisk takich jak drogi, wysypiska śmieci czy fabryki.

Do suszenia zbieramy liście, najlepiej w letnich miesiącach – zawierają one najwięcej cennych substancji. Suszymy liście w zacienionym i przewiewnym miejscu, gdyż na słońcu mogłyby one stracić swoje cenne właściwości. Układamy cienką warstwę, by nam nie spleśniały. Świeże liście nadają się do letnich lemoniad, deserów, soków czy smothie. Możemy również kupić w sklepie zielarskim już ususzoną miętę, wystrzegajmy się jednak tej w ekspresowych torebkach.

Dlaczego jest taka skuteczna?

Ostra w smaku, uwalnia energię w pęcherzyku i wątrobie. Bardzo przydatna w problemach ginekologicznych i zaburzeniach miesiączkowania. Medycyna Chińska poleca ją na noc po kłótni, na spokojny sen. Surowcem leczniczym są liście, które zawierają mentol w olejku eterycznym, ale także kwas askorbinowy (Wit C) karoten, rutynę. Liście mięty pieprzowej są składnikiem gotowych granulatów Nervogran, Normogran, Cholagoga, Nervosan, Normosan, Septosan. Mentol ma działanie znieczulające.

W jakich schorzeniach ją się wykorzystuje?

Mięta, a właściwie jej dobroczynny skład działa pobudzająco na układ nerwowy, wzmaga czynność wydzielniczą żołądka, pobudza wydzielanie soku żołądkowego i żółci w wątrobie, ułatwia trawienie, pobudza łaknienie.

Mięta jest bardzo skuteczna przy:

• bólach brzucha,
• wzdęciach,
• w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego,
• w kolce jelitowej,
• przy nieprawidłowej fermentacji w jelitach,
• przy zapaleniu pęcherzyka żółciowego,
• przy lekkiej niewydolności wątroby i zbyt małym wytwarzaniu żółci,
• przy wymiotach, biegunkach,
• przy zaburzeniach miesiączkowania.

Zewnętrznie stosujemy ją do płukania jamy ustnej i gardła. Gotowe maści z miętą są wykorzystywane przy nieżycie nosa, przy bólach migrenowych i reumatycznych. Mięte możemy dodawać do pasty do zębów. Jeśli zdecydujemy się zastosować olejek z mięty by zniwelować ból głowy, musimy pamiętać, aby rozcieńczyć jego kilka kropel z olejem roślinnym, gdyż czysty olejek jest silny i mógłby podrażnić skórę.

Ważne! Nie wolno stosować olejku doustnie, gdyż nawet niewielka jego ilość mogłaby się okazać toksyczna.

Mięta odstrasza skutecznie owady, a w postaci aerozolu jest silnym środkiem bakteriobójczym. Warto więc, mieć ze dwie doniczki z tym zielem na swoim parapecie.

W jakiej postaci ją stosować?

Ważne aby mięty nie stosować w nadmiernej ilości.

Najpopularniejszy jest napar, na który potrzebujemy 1 łyżkę liści na szklankę wrzątku. Parzymy do czasu aż herbatka wystygnie. Pijemy po pół szklanki dwa razy dziennie.

Róbmy, jeśli tylko mamy taką możliwość kąpiele z dodatkiem mięty – ziele mięty około 100 gram zaparzamy dwoma litrami wrzątku i wlewamy do wanny. Taka miętowa kąpiel zalecana jest szczególnie dla osób nerwowo wyczerpanych, wycieńczonych chorobą, wysypanych liszajami.

Ostropest plamisty

Gdzie i kiedy go szukać?

Ostropest posiada bardzo kłujące liście, co może trochę uniemożliwiać zbiór tego zioła samodzielnie. Po drugie jest on rośliną raczej uprawną i tylko gdzieniegdzie rośnie dziko. Wyglądem przypomina oset. Osiąga wysokość do 2 metrów, a na szczycie łodygi wyrastają purpurowe kwiaty tworząc koszyczki. Ostropest będzie rósł na niezbyt wilgotnym podłożu, na otwartym i słonecznym stanowisku.

Warto go zakupić w postaci ziaren (nie mielonej) w dobrym sklepie zielarskim. Ziarna następnie samemu sobie mielić w młynku do kawy, będziemy mieć wtedy pewność, że mamy świeży ostropest.

Dlaczego jest taki skuteczny?

Za sprawą najważniejszego składnika – Sylimaryny – jej najważniejszym zadaniem jest ochrona komórek wątroby, dlatego ostropest już od niemal 2000 lat stanowi najlepsze lekarstwo dla chorej wątroby. Sylimaryna chroni wątrobę nie tylko przed zapaleniem typu B i C, ale również przed czynnikami ją uszkadzającymi jak np. alkohol, metale ciężkie czy leki. Sylimaryna pełni jeszcze jedną ważną funkcję – podnosi poziom glutationu. Glutation natomiast jest potrzebny w naszych organizmach do neutralizacji wolnych rodników, detoksykacji i stymulowania układu odpornościowego.

W jakich schorzeniach się go wykorzystuje?

Ostropest powinny stosować szczególnie osoby zażywające różnego rodzaju leki, czasami wiele leków, na wiele dolegliwości, nie stroniące od alkoholu, spożywające ciężkostrawne, tłuste potrawy, lub produkty zawierające konserwanty. Zalecany szczególnie w okresie grillowym. Ostropest pomaga zregenerować uszkodzone komórki wątroby i specjaliści zalecają go jako środek wspomagający przy marskości wątroby i przewlekłych zapaleniach wątroby.

W jakiej postaci go stosować?

W aptece lub sklepach zielarskich można zakupić tabletki o nazwie Sylimarol.

Najlepiej jednak kupić ostropest w ziarnach i mielić w młynku na bieżąco. Można go popijać wodą, można go dodawać do sałatek, zup, gulaszów czy do owsianki. Zaleca się 2 łyżeczki dziennie i nie jest zalecany dzieciom do 3 lat.

Melisa

Gdzie i kiedy jej szukać?

Melisa pochodzi z rejonu śródziemnomorskiego, ale w Polsce uprawiana jest na plantacjach zielarskich. Kwitnie w lipcu i sierpniu, a surowcem leczniczym są górne części łodygi z kwiatami oraz liście, które należy zbierać przed okresem kwitnienia i ponownie w sierpniu. Liście są bogatsze w substancje czynne niż pędy tej rośliny. Warto dla domowego użytku posadzić sobie w ogrodzie, lub gdy nie mamy takiej możliwości to w doniczkach na parapecie. Jeśli chcemy kupić gotowe, ususzone ziele wystrzegajmy się torebek herbacianych.

Dlaczego jest taka skuteczna?

Liście melisy zawierają wiele cennych składników, m.in. sole mineralne, kwasy organiczne, flawonoidy, garbniki i olejek eteryczny. Olejek eteryczny wykazuje właściwości uspokajające.

W jakich schorzeniach wykorzystuje się melisę?

• działa uspokajająco w nerwicach serca,
• poprawia apetyt i trawienie,
• jest skuteczna w chorobach żołądka,
• działa rozkurczowo na mięśnie gładkie jelit,
• zmniejsza napięcie mięśni jelita grubego
• działa przeciwbólowo, przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowo,
• jest środkiem napotnym i wiatropędnym,
• łagodzi bóle menstruacyjne,
• zmniejsza nadpobudliwość płciową,
• wzmacnia pamięć,
• jest środkiem przeciwwymiotnym

W jakiej postaci ją stosować?

Najlepsza będzie w postaci naparu. Aby go przygotować należy 1 łyżkę zalać szklanką wrzątku, wlać do termosu i naciągać przez dłuższy czas , nawet do godziny. Popijać jako środek uspokajający i rozkurczowy kilka łyżek dziennie.

Inną formą przygotowania leczniczej herbatki jest odwar. Aby go przygotować potrzebujemy zalać 1 łyżkę suszonego ziela 1,5 szklanki wrzątku i gotować 1-3 minuty, a następnie naciągać wywar przez kolejne 10 minut. Pić dwa razy dziennie po pół szklanki.

Smaczna i równie skuteczna będzie nalewka na białym winie – 50 gram suszonego ziela zalewamy litrem białego wina, odstawiamy na co najmniej dwie doby. Spożywamy po 2 łyżki stołowe dziennie.

Skrzyp polny

Gdzie i kiedy go szukać?

Jego lecznicze właściwości znane są od stuleci, a swoim wyglądem przypomina małe jodełki. W Polsce rośnie go najwięcej w górach, na polach i przy drogach, co dla wielu z nas może się kojarzyć ze zwykłym chwastem. Rośnie na wysokość około 40 cm., a zbiera się go od połowy lipca do końca sierpnia. Dla zachowania jego leczniczych właściwości, najlepiej suszyć go w naturalnych warunkach, temperaturze nie wyższej niż 40 st. C. Tak właśnie pozyskuje się ziele skrzypu.

Dlaczego jest taki skuteczny?

Ziele skrzypu jest bogatym źródłem flawonoidów, kwasów organicznych (szczególnie krzemionka) i soli mineralnych. Uzupełnia on też niedobory takich pierwiastków jak magnez i potas.

Ważne aby przy dłuższym stosowaniu skrzypu suplementować Wit. B1 dlatego, że ziele to zawiera antywitaminę B1 – substancję, która doprowadza do niedoboru tej witaminy w organizmie.

W jakich schorzeniach się go wykorzystuje?

• Wykazuje działanie moczopędne, co wykorzystuje się w schorzeniach dróg moczowych czy kamicy nerkowej;
• Jest wskazany dla kobiet, które mają obfite miesiączki, gdyż działa przeciwkrwotocznie;
• Skrzyp jest dobry przy nadmiernej potliwości stóp, łamliwości paznokci i wypadających włosach;
• Przyśpiesza gojenie się ran, m.in. po oparzeniach;
• Można go stosować w formie okładów przy chorobach skóry, np. łuszczycy;
• Wskazaniem do stosowania jest również stan zapalny jamy ustnej – do tego celu wykorzystuje się płukankę ze skrzypu;
• Leczy wrzody nowotworowe;
• Krzem zawarty w skrzypie pomaga zapobiegać osteoporozie.

W jakiej postaci go stosować?

Można go pić w formie świeżego soku – 2-3 łyżki dziennie.
Można tez przygotować odwar – w tym celu 50-100 gram świeżej rośliny wrzucamy na litr wody i gotujemy 30 minut na wolnym ogniu.

Wiesiołek

Gdzie i kiedy go szukać?

Wiesiołek rośnie na terenach pól i łąk i jest nazywany często świecą nocy, gdyż jego żółte kwiaty w ciągu dnia są zamknięte by otworzyć się nocą.

Dlaczego jest taki skuteczny?

Z wiesiołka wykorzystuje się nasiona, a dokładniej olej, który z tych nasion właśnie się wytwarza. W domowych warunkach bardzo trudno taki olej wyodrębnić, dlatego najlepiej zakupić go w dobrym sklepie zielarskim. Olej z wiesiołka jest bogatym źródłem kwasów gamma-linolenowych i tryptofanu – substancji wskazanych dla zdrowia kobiet.

W jakich schorzeniach się go wykorzystuje?

• Łagodzi bóle menstruacyjne,
• Łagodzi zespół napięcia przedmiesiączkowego,
• Wzmacnia układ odpornościowy i tworzy barierę ochronną przed wirusami,
• Poprawia pamięć,
• Obniża poziom cholesterolu,
• Zapobiega magazynowaniu się tłuszczów i ułatwia ich spalanie,
• Łagodzi bóle reumatyczne,
• Pomaga usunąć toksyny z organizmu.

Olejek z wiesiołka nie jest zalecany dla dzieci do 13 roku życia, kobiet w ciąży i okresie laktacji.

W jakiej postaci go stosować?

W postaci oleju. Koniecznie musi być tłoczony i jedzony na zimno, np. do sałatek. Zewnętrznie można go stosować na włosy, gdyż wzmacnia ich końcówki oraz na twarz, gdyż ujędrni i uelastyczni jej skórę.

Podsumowanie

Zachęcam mocno, nie odwracajmy się od Natury i jej mocy w uzdrawianiu wielu chorób. Nasi przodkowie od tysięcy lat stosowali zioła skutecznie lecząc różne dolegliwości, sprawdzali na sobie, próbowali, co działa, jak działa. Dziś wiedza na temat ziół jest bardziej dostępna, nie musimy metodą prób i błędów sprawdzać ich działania i skuteczności. Dziś też mamy wiele gotowych preparatów ziołowych dostępnych w sklepach zielarskich, również wiele leków aptecznych w swoim składzie posiada różne zioła. Wystarczy tylko z tego umiejętnie czerpać.

Zioła mają bardzo szerokie działanie: zmniejszają obrzęki, hamują rozwój bakterii, uszczelniają ściany naczyń krwionośnych, są moczopędne, wpływają na krzepliwość krwi, obniżają ciśnienie, działają przeciwzapalnie, przeciwalergicznie, wymiatają wolne rodniki.

Opisane przeze mnie 10 ziół, to taki ziołowy niezbędnik w każdym domu. Wiele z nich jest bardzo skutecznym lekarstwem na choroby żołądka, pęcherzyka żółciowego, wątroby, serca czy nerek – np. mięta, rumianek, krwawnik pospolity, dziurawiec, ostropest plamisty. Więciej informacji i przykładów opisuje w mojej książce Życie w harmonii. Dbajmy o zdrowie w naturalny sposób.

i były bardzo powszechnie stosowane i wykorzystywane do leczenia wielu schorzeń, zewnętrznie jako wspomaganie gojenia ran czy jako przyprawy nadające aromat i smak przyrządzanym posiłkom.

XIX wiek i mocno rozwijający się przemysł, a wraz z nim farmakologia i syntetyczne leki, zepchnęły zioła na dalszy plan, ziołolecznictwo zostało nieco zapomniane, by teraz mam wrażenie od kilku dziesięcioleci znów wrócić do większych łask. Być może dlatego, że zauważono, że syntetyczne, chemiczne leczenie może czasami przynieść więcej szkody, niż pożytku z powodu licznych skutków ubocznych. O skutkach ubocznych informują ulotki dołączane do leków, wystarczy dokładnie przeczytać jedną z nich.

Osobiście, bardzo zachęcam do wykorzystywania naturalnych właściwości ziół w leczeniu, gdyż są one przyjazne dla naszego organizmu, w swoim składzie mają nie tylko lecznicze związki chemiczne, ale bogate źródło witamin i minerałów, a do tego są bardzo aromatyczne, co może poprawić walory smakowe naszych potraw lub wnieść kojący zapach do naszego otoczenia.
Pomimo skuteczności ziół w wielu chorobach, uważam, że powinny one być uzupełnieniem do pozostałych czynników warunkujących zdrowie – odpowiedniej diety, aktywnego trybu życia, równowagi emocjonalnej. Tylko połączenie tych czynników przyniesie bardzo pozytywne efekty.

Zanim zdecydujemy się na korzystanie z leczniczych możliwości ziół warto poznać kilka niezbędnych informacji, które pozwolą nam z jednej strony lepiej je wykorzystać, a z drugiej uniknąć przykrych skutków ubocznych. Pomimo, że ziołolecznictwo jest zdecydowanie bezpieczniejsze od farmakologicznego, to pewne środki ostrożności należy zachować.

Jakie środki ostrożności należy zachować stosując zioła?

Zioła mają bogaty skład chemiczny różnych związków, a co za tym idzie różne działanie. Podstawową więc kwestią zanim się zacznie je używać jest postawienie bardzo dobrej diagnozy, czy to w konsultacji z lekarzem czy zielarzem, czy lekarzem medycyny chińskiej.
Koniecznie należy zapoznać się z samą rośliną jak i ze składem chemicznym danego zioła, niektóre rośliny mogą być toksyczne używane w nadmiernej ilości. Podczas stosowania koniecznie należy obserwować własne ciało i wszelkie reakcje towarzyszące jak np. ból głowy, zawroty głowy czy nudności. Bezwzględnie wtedy należy albo zmniejszyć dawkę albo odstawić całkowicie zioło.

Należy obserwować swój organizm, pod kątem reakcji alergicznych. Jedną z najpoważniejszych jest wstrząs anafilaktyczny. Choć takie reakcje na zioła występują bardzo rzadko to trzeba być ostrożnym i bardzo uważnym.
Jeśli bierzemy leki farmakologiczne i chcemy włączyć jednocześnie stosowanie leków ziołowych trzeba uważać na wystąpienie możliwych interakcji. Koniecznie trzeba skonsultować takie łączenie ze swoim lekarzem.

Na pewne zioła powinny uważać kobiety w ciąży – tu należy zachować szczególne środki ostrożności, czasami najlepiej nie stosować ziół w ogóle, gdyż sporo z nich może wywołać poronienie. Zielarka Deb Soule radzi ciężarnym kobietom aby unikać takich roślin jak: kory korzeni berberysu zwyczajnego, wrotyczu, ruty zwyczajnej, bylicy pospolitej, mięty polnej, senesu ostrolistnego, bylicy, Boże drzewko, żywotnika, bylicy piołunu. Kobiety w ciąży powinny również ograniczyć spożywanie selera i pietruszki, kofeiny.

Skuteczność ziół – co na nią wpływa?

Jak z każdą rośliną, o jej jakości świadczy gleba i klimat w której ona rośnie. Gdy gleba jest uboga w minerały, a klimat surowy, rosnące tam rośliny mogą mieć słabsze właściwości lecznicze, niż gdyby rosły na żyznej glebie. Idealnie byłoby, gdybyśmy sami chociaż kilka z nich hodowali samodzielnie, czy to ogródku jeśli takowy posiadamy, czy na balkonie w doniczkach. W zależności od pory roku, zioła zmieniają swoje właściwości – ich stężenie składników zmienia się w ciągu życia danej rośliny.
Wiosną i jesienią najlepiej zbierać korzonki ziół, wtedy z punktu widzenia cyklu życia rośliny znajduje się w nich najwięcej cennych związków. Jeśli potrzebujemy nasion do jedzenia, najlepiej zbierać je zanim wyschną i stwardnieją. Zioła kulinarne i stosowane jako przyprawy najlepiej zbierać świeże, wtedy najlepiej smakują.

Największe stężenie związków chemicznych zioła zachowują gdy odparowuje z nich woda, dlatego bardziej skuteczne w działaniu będą zioła suszone i te mamy na szczęście dostępne w dobrej jakości w wielu sklepach zielarskich.
Zioła świeże są na pewno bardziej atrakcyjne, patrząc choćby na miętę – jej świeży liść jest bardzo aromatyczny i idealnie komponuje się z potrawami czy deserami. Spowodowane to jest zawartością olejków eterycznych w świeżych ziołach, które z czasem ulegają wyparowaniu. Zioła tracą swą siłę działania również pod wpływem światła, utleniania czy poddaniu wysokiej temperaturze.
Suszenie jest najlepszym sposobem na zachowanie ich właściwości i sposobem na przechowanie nawet przez kilka miesięcy. Trzeba jednak pamiętać, że wraz z upływającym czasem ich właściwości lecznicze również maleją. Suszone zioła najlepiej przechowywać w ciemnych słojach i w chłodzie, to wydłuży ich trwałość.

W jaki sposób przygotować zioła? – Najbardziej popularne metody

Jedną z najpopularniejszych metod jest przyrządzanie ziołowych herbatek – naparów. Umilają popołudnie lub jesienno-zimowy wieczór każdemu z nas, a o poranku mogą dać niezłego kopa.
Zdecydowanie na herbatkę będą atrakcyjniejsze bardziej aromatyczne świeże zioła. Trzeba jednak pamiętać, że zawartość związków chemicznych ze względu na ilość zawartej wody jest mniejsza, przez co będą mniej skuteczne w leczeniu dolegliwości. Zioła suszone maja około 20% wody, świeże 80%. Dlatego jeśli chcemy osiągnąć zadowalający efekt leczniczy to świeżych ziół na herbatkę powinniśmy użyć 4 razy więcej niż suszonych. Nie kilka listków mięty, ale cała jej garść.

Herbatki ziołowe powinniśmy parzyć nie krócej niż 10-20 minut przed spożyciem, a do tej metody nadają się jedynie liście i kwiaty ziół. Istnieje jeszcze inna zasada parzenia herbatki ziołowej – parzyć ją tak długo aż wystygnie i dopiero wtedy pić. A jeśli ktoś lubi ciepłą to wystarczy lekko podgrzać.
Takie napary idealnie się sprawdzą do termosu, czy to na drogę do pracy czy w podróż.
Najlepiej je pić między posiłkami i kilka razy dziennie po filiżance.

Inną metodą są odwary – tu nadają się korzenie, gałązki, kora lub nasiona naszego zioła. Wrzucamy je do wody, a następnie doprowadzamy do wrzenia i gotujemy na wolnym ogniu przez około 10-20 minut. Takich herbatek pijemy od jednej do trzech. Pamiętajmy, że zioła to również lekarstwa, więc obserwowanie swojego ciała, jego reakcji jest konieczne.

Moim ulubionym są nalewki, gdyż po pierwsze najdłużej zachowują trwałość, a po drugie alkohol ekstrahuje dużą ilość leczniczych właściwości danego zioła. Bardzo dobrej jakości nalewki możemy kupić w dobrych sklepach zielarskich, ale możemy zrobić własne. Do tego potrzebujemy alkohol najlepiej wódkę. Zasada jest taka, że używamy 1 część ziół na 5 części alkoholu. Jeśli surowiec jest silnie działający to 1 część surowca i 10 części alkoholu.
Nalewka będzie idealna do herbaty, soku lub jako samodzielny środek do stosowania w kroplach lub na łyżeczki. Je również najlepiej stosować między posiłkami.

Kilka najważniejszych związków chemicznych zawartych w ziołach i ich działanie

Glikozydy antrachinowe – grupa tych związków występuje głównie w korzeniach kruszyny, liściach aloesu i kłączach rzewienia.
Glikozydy łatwo dostają się do jelita grubego, gdzie mocno pobudzają perystaltykę – czyli ruchy masowe jelita grubego. Związki te mogą zaburzać wchłanianie wody w jelicie grubym , dlatego bardzo ważne jest picie jej większej ilości. Związek ten ma zastosowanie w środkach przeczyszczających.

Azuleny – powodują, że zioło jest przeciwuczuleniowe, dobre na rany, opuchnięcia. Związki te zmniejszają obrzęki, hamują rozwój gronkowca i paciorkowca. Azuleny uspokajają i są stosowane w wielu kosmetykach. Kompres z rumianku będzie bardzo dobry na kolki u dzieci. Ich najbogatszym źródłem jest dobrze nam znany rumianek, korzeń biedrzeńca czy ziele krwawnika.

Flawonoidy – biorą udział w wielu reakcjach komórkowych, uszczelniają ściany naczyń krwionośnych, bardzo moczopędne, rozkurczają naczynia krwionośne, obniżają ciśnienie, odtruwają, działają antyagregacyjnie na płytki krwi, wpływają na krzepliwość krwi (kwercetyna, ryteolina), działają przeciwzapalnie, przeciwwrzodowo, przeciwalergicznie, dziękczynnie na wątrobę.

Gdzie znajdziemy flawonoidy?

• Te, które mają właściwości przeciwzapalne w takich ziołach jak: fiołek trójbarwny, jasnota biała, arnika górska;
• Te, które mają właściwości moczopędne w takich ziołach jak: skrzyp polny, pietruszka zwyczajna, brzoza brodawkowata, nawłoć pospolita;
• Te, które wzmacniają naczynia krwionośne w takich ziołach jak: miłorząb japoński, ruta zwyczajna.

Flawonoidy występują powszechnie też w owocach, szczególnie cytrusowych, warzywach jak: i Są również w składzie herbaty yerba mate i czerwonego wina.

• pomidory,
• papryka
• brokuły
• w roślinach strączkowych, np. w soi.

Są również w składzie herbaty yerba mate i czerwonego wina.

Garbniki – znieczulają, znoszą pieczenie, drażnienie, działają przeciwobrzękowo, przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, zaparciowo (przy biegunce). Garbniki mają również działanie przeciwpotne (ręce i nogi).
Są one w składzie takich roślin jak:

• kora dębu,
• kłącze pięciornika,
• kłącze wężownika,
• liść jeżyny,
• owoc jagody czarnej,
• szałwia,
• liść herbaty,
• liść orzecha czarnego,
• korzeń kobylaka,
• oczar wirgilijski.

Gorycze – powodują długowieczność, pobudzają łaknienie, pobudzają wydzielanie soku żołądkowego, rozszerzają naczynia krwionośne w błonie śluzowej żołądka, likwidują wzdęcia, poprawiają apetyt, szczególnie u ludzi starszych.
Najbardziej znane zioła z zawartością goryczy to:

• piołun,
• tysięcznik,
• absynt,
• korzeń goryczki,
• ziele drapacza benedyktyńskiego,
• kłącze tataraku,
• owocnia pomarańczy,
• szyszka chmielu,
• pokrzywa.

Zioła, choć na pierwszy rzut oka wyglądają niepozornie, cieszą nasze oczy podczas przechadzek na łonie natury, czy w przydomowym ogrodzie, mają niesamowitą moc leczenia i należy przed ich zastosowaniem poznać kilka cennych informacji. Szczególnie przeciwskazania do stosowania –np. leczenie farmakologiczne, ciąża, uczulenia na różne związki.
Dla mnie są to najbardziej skuteczne środki lecznicze – nieinwazyjne, łagodne i nie przynoszące skutków ubocznych przy zachowaniu oczywiście środków ostrożności. Działają może i wolniej niż te farmakologiczne, ale za to nie wprowadzają zbyt radyklanych zmian w naszych organizmach. Ogromnym plusem leków ziołowych jest to, że działają i wspierają cały organizm, a nie poszczególne narządy. Ich profilaktyczne działanie pozwala na stosowanie nie tylko chore osoby ale również zdrowe.
Ponadto zioła są tanie i powszechnie dostępne, są integralną częścią natury, więc dlaczego nie wypróbować ich mocy na sobie?

Bolesne miesiączki – przyczyny i naturalne metody

Dość szczegółowo opisałam w artykule tutaj.
Według Medycyny chińskiej jedną z przyczyn bolesnego miesiączkowania jest niedobór krwi. Jego charakterystycznymi objawami będą również ból w dolnej części pleców, anemia, bóle głowy. Skóra u osób z niedoborem krwi będzie sucha, a włosy przedwcześnie siwiejące z tendencją do wypadania. Ten niedobór możemy uzupełnić poprzez żelazo, kwas foliowy i Wit. 12 i Wit. C niezbędna m.in. do prawidłowego wchłaniania żelaza. Bogate w żelazo są warzywa, rośliny strączkowe, zboża i orzechy, glony oraz mikroalgi no. Spirulina. Kwas foliowy znajdziemy również w spirulinie, zielonych warzywach liściastych. Witaminę B12 najszybciej odbuduje się w tabletkach. Niedobór krwi pomogą skutecznie odbudować ciemne winogrona, czarne jagody, maliny, jeżyny.

Bolesne miesiączki, podobnie jak większość zaburzeń ginekologicznych (mięśniaki, torbiele jajników) mogą wynikać z zastoju krwi. Jednym ze sposobów na zastój jest poprawa jakości krwi, która często jest nasycona tłuszczem, toksynami. Taka krew może łatwo ulec zastojowi i skrzepnięciu. Warto wiedzieć, ze krew jest tworzona przez śledzionę-trzustkę i to o ten narząd należy szczególnie dbać. Bardzo łatwo osłabić śledzionę poprzez śluzotwórcze jedzenie, szczególnie jajka, lody, mięso, nabiał. Rozpraszająco na zastój krwi działają kurkuma, szczypiorek, czosnek, por, imbir, bakłażan, zielona mięta, ocet jabłkowy, nasiona brzoskwini, fasolka adzuki, pieprz kajeński. Warto w codziennej diecie wykorzystywać te produkty. Więcej pisałam w poradniku Mięśniaki macicy tutaj.
Medycyna chińska rozróżnia dwa typy bolesnego miesiączkowania, albo bardziej u dwóch typów kobiet. W każdym z nich są inne zalecenia dietetyczne. Pierwszy z nich jest z powodu zimna/niedoboru. Towarzyszyć mu będą takie objawy jak skąpa ilość krwi menstruacyjnej, duża ilość jasnego moczu, ogólne osłabienie i bladość twarzy. W takich przypadkach należy unikać zimnych i surowych produktów a włączyć do diety rozgrzewające pokarmy i zioła. Szczególnie zalecane to owies, słodki ryż, czarny pieprz, kminek, koperek, bazylia, czarna fasola czy masło. Z ziół arcydzięgiel, mięta, liść bylicy. Dbamy też o to by utrzymywać ciało w cieple, szczególnie kończyny. Innym typem kobiet z bólami miesiączkowymi są Panie z objawami gorąca. Będą się pojawiały obfite miesiączki, ciemnoczerwona krew menstruacyjna, ilość moczu będzie skąpa, a mocz ciemny. Na języku może występować gruby nalot, piersi mogą być powiększone, mogą też występować zaparcia. W tym przypadku pokarmy ochładzające będą zalecane, szczególnie szpinak, sałata, seler, włoska kapusta, jarmuż, marchew, fasolka mung. Należy za to ograniczyć czerwone mięso, nabiał, jaja i słodycze. Z ziół siemię lniane, serdecznik, pluskwica, stroiczka.

Arcydzięgiel chiński – nie tylko na menopauzę

Arcydzięgiel chiński (Dang-gui) – można spotkać się z nazwą kobiecy żeń-szeń, jest bogatym źródłem fitoestrogenów, kumaryny, witamin A, B2, B12, E, żelaza i magnezu oraz olejków eterycznych. To właśnie kumaryny zmniejszają skurcze mięśni, dzięki czemu zioło to łagodzi wiele dolegliwości kobiecych. Działa nie tylko na układ rozrodczy ale też hormonalny i moczowy. Dang-gui równoważy poziom hormonów, zmniejsza bóle menstruacyjne, reguluje cykl miesiączkowy, jest skuteczny w leczeniu typowych objawów menopauzy usuwa uderzenia gorąca), działa przeciw nowotworowo, chroni przed utratą wapnia w związku z niedoborem hormonów. Jego korzeń jest twardy, dlatego przyrządza się z niego wywar,gotując około pół godziny. W Chinach kobiety wykorzystują go do gotowania zup, i to kilkukrotnie (gotując za każdym razem pół godziny), by później, gdy już zmięknie, wykorzystać go jako dodatek do ryżu.
Arcydzięgiel powinien być stosowany z ostrożnością w przypadku stanów zapalnych, gorączki, zaczerwienienia (typowe objawy dla nadmiaru gorąca w organizmie). Również medycyna chińska nie zaleca stosowania go w przypadku nadmiaru śluzu i powiązanych z jej występowaniem różnych guzów, obrzęków w okolicy brzucha. W sprzedaży dang-gui dostępny jest najczęściej w tabletkach Arcydzięgiel stosowany w połączeniu z korzeniem remanii i korzeniem piwonii, w identycznych proporcjach, medycyna chińska uważa za bardziej skuteczne niż stosowane pojedynczo. Można je stosować również pojedynczo.

Czerwona koniczyna – alternatywa dla hormonalnej terapii zastępczej

To moje ulubione zioło, nasze polskie, możemy same sobie zbierać i suszyć na własne potrzeby. Będziemy pewne źródła pochodzenia, przechowywania, a przy tym ogromna satysfakcja. Koniczyna jest pospolita, porasta wiele łąk i pól, z łatwością ją rozpoznamy. Jej lecznicze właściwości wynikają z bogactwa składników mineralnych takich jak żelazo, cynk, magnez, potas, miedź ale też bioaktywnych substancji jak izoflawony, fitoestrole, garbniki, saponiny. Najczęściej stosuje się ją na łagodzenie objawów menopauzy (zaburzenia snu, poty, niepokój, problemy z koncentracją czy zmniejszone libido). Można ją wykorzystywać jako alternatywę do hormonalnej terapii zastępczej. Wykazuje ona właściwości antynowotworowe, antyzapalne i antyoksydacyjne. Dostępne są tabletki z czerwonej koniczyny, polecam napary z suszonych ziół.

Niepokalanek – w zaburzeniach miesiączkowania i PMS

To kolejne skuteczne zioło skuteczne w przypadku dolegliwości hormonalnych. Najczęściej stosowany w różnego rodzaju zaburzeniach miesiączkowania, łagodzenia zespołu napięcia przedmiesiączkowego, szczególnie obrzmienia i ciężkości piersi, bolesnego miesiączkowania, w dolegliwościach związanych z menopauzą. Niepokalanek pomaga w dolegliwościach towarzyszących tym schorzeniom jak ból głowy, również migrenowy, obrzęki spowodowane gromadzeniem się wody w nogach i rękach, drażliwość i napięcie.

Krwawnik, mięta i wiesiołek – łagodzą bóle, regulują cykl, łagodzą objawy menopauzy

Stosuję je na co dzień. Wiesiołek w postaci oleju, pozostałe w postaci aromatycznych naparów. Ich lecznicze właściwości opisałam je tutaj.

Rośnie w deszczowych lasach Amazonii i innych częściach Ameryki Południowej i Łacińskiej. Drzewo pau d’arco stosowane jest nie tylko w medycynie naturalnej, ale też jako materiał budulcowy do budowy domów, łodzi i różnych narzędzi rolniczych. Herbata z pau d’arco była używana przez starożytnych Inków i tubylców południowoamerykańskich lasów deszczowych, którzy zażywali ją do leczenia chorób i jako tonik wzmacniający organizm i poprawiający ogólny stan zdrowia. Wewnętrzna kora pau d’arco była używana jako lekarstwo od tysięcy lat przez mieszkańców Brazylii, Boliwii, Argentyny.
Kora ta stosowana jest w leczeniu wielu schorzeń – m.in. zapalenia stawów, zapalenia gruczołu krokowego, gorączki, czerwonki, czyraków, wrzodów oraz różnych nowotworów. Zawarte w nim związki chemiczne zabijają niektóre grzyby, wirusy i pasożyty oraz mają również właściwości przeciwzapalne.

Pau d’arco – właściwości lecznicze

Lista schorzeń i dolegliwości w jakich na całym świecie wykorzystywane jest pau-d’arco jest niezmiernie szeroka:

• kontroluje wzrost drożdżowców. Gorzkie zioła, a do wyjątkowo gorzkich należy właśnie pau d’arco leczą stany związane z obecnością wilgoci, objawiające się m.in. poprzez przerost drożdżowców (Candida albicans), pasożyty, śluz, opuchlizny, wypryski skórne, ropnie, narośle, guzy, torbiele, otyłość i wszelkie wilgotne nagromadzenia, łącznie z obrzękami w obszarach zarządzanych przez śledzionę-trzustkę (jelita i tkanki ciała). W przypadku drożdżycy pochwy pomocne może się okazać wykonywanie w ciągu dnia irygacji z użyciem wywaru z pau d’arco. Usuwa gorący śluz zalegający w płucach, o którym może świadczyć np. obecność żółtej plwociny,
• stymuluje układ odpornościowy. Należy do najsilniejszych toników układu odpornościowego, obok m.in. grzybów maitake, shiitake, ling zhi (reishi) oraz traganka, amerykańskiego żeń-szenia czy sumy,
• działa przeciw nowotworowo. Szczególnie nowotworów wątroby, nerek, piersi, prostaty i szyjki macicy. Wykazuje zdolność do zmniejszania guzów i zmniejszania bólu spowodowanego przez nowotwory,
• w leczeniu chorób zapalnych, cukrzycy, krzepnięcia krwi, w problemach żołądkowo-jelitowych, chorobach skóry, chorobach reumatycznych.

Pau d’arco – działanie i przeciwwskazania

Zioło to jest wyjątkowo gorzkie, dlatego najlepiej przyjmować go w formie płynnego ekstraktu, proszku, kapsułek lub tabletek. Jeśli chcemy zrobić herbatę z kory trzeba ją gotować na małym ogniu przez co najmniej 8-10 minut, by uwolniły się aktywne składniki, a które do łatwo rozpuszczalnych w wodzie nie należą.
Warto zioło pau d’arco stosować z innymi remediami dla uzyskania efektu synergii i wzmocnienia działania, np. grzybami reishi (ling zhi), liście chaparralu czy nasiona brzoskwini. Poniższa receptura jest bardzo dobra na wzmocnienie odporności o szerokim działaniu. Robimy wywar (gotujemy kilka minut) używając równych części poniższych składników:

• liści chaparralu,
• pau d’arco (wewnętrzna część kory),
• korzenia sumy (pfaffii),
• suszonych grzybów Ling Zhi (Reishi, Ganoderma lucidum), maitake lub shiitake,
• nasion brzoskwini.

Pau d’arco będzie bardzo wskazane szczególnie dla osób otyłych, ospałych, spowolnionych czy agresywnych. Natomiast osoby niedoborowe, zimne, osłabione, szczupłe i nerwowe, ale też z chorobami kości ze smakiem gorzkim powinny oszczędnie.
Równie ostrożnie ze smakiem gorzkim powinny obchodzić się osoby z chorobami krwi, biorącymi leki przeciwzakrzepowe. Pau d’arco może zwiększać krwawienie i może też wchodzić w interakcję z innymi lekami. Do smaku gorzkiego zaliczają się też takie zioła jak: korzeń i liście mniszka lekarskiego, korzeń i liście łopianu,krwawnik, chmiel, kozłek lekarski, chaparral.
Wewnętrzna korę pau d’arco najwyższej jakości dostępna jest w sklepie.

Najprostszym sposobem stosowania ziół jest suplementacja, popijana np. szklanką wody. Zioła można też spożywać jako dodatki do żywności, proszki lub herbatę.

Na całym świecie uprawia się i wykorzystuje setki ziół leczniczych. W tym artykule prezentuję listę ośmiu ziół często stosowanych, znanych od tysiącleci, a odkrywanych i docenianych również przez współczesną naukę. Działanie ziół jest niezmiernie zróżnicowane począwszy od wzmacniania energii, uśmierzania bólu, wzmacniania odporności po leczenie wielu poważnych schorzeń, w tym nowotworów.

Traganek błoniasty

Traganek błoniasty (Astragalus, Huang Qi) to ziele znane ze swoich korzeni w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej. Korzeń tej rośliny od tysięcy lat stosowany jest zarówno jako lek jak i suplement diety. Znany jest z właściwości wspierających odporność jak i leczenia różnych dolegliwości, od przeziębienia po cukrzycę.

Uważa się, że to zioło ma właściwości przedłużające życie. Traganek zawiera wiele aktywnych związków roślinnych (saponiny flawonoidy, polisacharydy), które odpowiadają za jego właściwości lecznicze takie jak wzmocnienie odporności czy zmniejszenie stanów zapalnych.

Niektórzy uważają, że może również obniżać poziom cholesterolu, zmniejszać poziom cukru we krwi i mieć właściwości chroniące wątrobę.

Główne amerykańskie szkoły medyczne, w tym Centrum Medyczne Uniwersytetu Maryland i Keck School of Medicine na USC, zalecają astragalus jako leczenie uzupełniające takich schorzeń jak:

• Niedokrwistość,
• Cukrzyca i powikłania z nią związane,
• Sezonowe alergie,
• Chroniczny stres,
• Choroba wątroby,
• Wysoki cholesterol,
• Zapalenie wątroby,
• Przeziębienie i grypa,
• Choroba serca.

Traganek dostępny jako suplement, proszek, ekstrakt lub herbata.

Cynamon

Cynamon (Rou Gui) znany jest nie tylko jako przyprawa, ale też środek konserwujący żywność, lekarstwo, kadzidełko. W Tradycyjnej Medycynie Chińskiej stosowany w leczeniu bardzo wielu dolegliwości. Nie tylko w medycynie wschodu, ale również zachodniej wzrasta zainteresowanie cennymi leczniczymi właściwościami cynamonu. Pomaga on w regulowaniu poziomu cukru zarówno u osób w stanie przedcukrzycowym jak i u chorych na cukrzycę. Ma też właściwości antybakteryjne przeciwko szkodliwym bakteriom jamy ustnej, dlatego odgrywa ważną rolę w zdrowiu zębów.

Warto pokazać właściwości lecznicze cynamonu z perspektywy medycyny zachodu i wschodu.

W podejściu zachodnim: Cynamon działa na układ trawienny,sercowo- naczyniowy,odpornościowy i oddechowy. Jego kluczowe działanie:

• przeciwgrzybicze i antybakteryjne,
• przeciwwirusowe,
• przeciwbólowe,
• aromatyczne,
• ściągające,
• odstraszające owady,
• wiatropędne,
• przeciwzapalne i przeciwutleniające,
• prebiotyczne,
• przeciwcukrzycowe.

Leczniczo stosuje się go w zapaleniu stawów, wzdęciach, nowotworach, przeziębieniu i grypie, bólu gardła, wzmocnieniu odporności, chorobie Alzheimera, chorobie Parkinsona, chorobach serca, cukrzycy, nadciśnieniu, biegunce, zaparciach, porannych mdłościach i wymiotach.

W podejściu wschodnim. Cynamon wspiera Serce, Wątrobę, Nerki i Śledzionę. Kluczowe jego działania to:

• rozpraszanie zimna,
• łagodzenie bólu,
• odżywienie krwi i energii Qi.

Zastosowanie lecznicze ma w przypadku awersji do zimna, osłabienia dolnej części pleców, częstego oddawania moczu, słabego apetytu, bólu brzucha, biegunki, świszczącego oddechu, silnego pocenia się, słabych i zimnych kończyn dolnych, przeziębienia i grypy, bolesne miesiączkowanie. Stosowany jest jako zioło pomocnicze w leczeniu niedoboru energii Qi i Krwi, astmy, zawrotów głowy, osłabienia kolan, infekcji skóry, bólu stawów, obrzęków.

Miłorząb japoński

Miłorząb japoński (Ginkgo Biloba) – uważa się, że jest to jedno z ważniejszych ziół wzmacniających mózg. Od 2008 roku opublikowano ponad 2000 badań naukowych, z których niektóre wykazały, że miłorząb dwuklapowy jest silnym przeciwutleniaczem mającym korzystne działanie na naczynia, może zapobiegać sklejaniu się płytek krwi.

Praktyka Tradycyjnej Medycyny Chińskiej pokazuje wiele korzyści zdrowotnych tej rośliny, otóż:

• liść miłorzębu wspomaga płuca,łagodząc duszność i objawy przewlekłego kaszlu,
• ma zdolność usuwania nadmiaru wilgoci, jest dobrym lekarstwem na biegunki,
• tonizuje serce, usuwa zastój krwi, łagodzi kołatanie i ból serca,
• stosowane jest w leczeniu bólów głowy i migreny,
• jest bogaty w przeciwutleniacze dzięki czemu zwalcza szkody spowodowane przez wolne rodniki, zwalcza oznaki starzenia,
• zmniejsza stany zapalne w leczeniu chorób jak np. nieswoiste zapalenie jelit, choroby serca czy zapalenie stawów,
• ma właściwości, które chronią zdrowie serca i mózgu oraz zapobiega udarom,
• ma zdolności do zmniejszania lęku, stresu i objawów związanych z chorobą Alzheimera, demencją i pogorszeniem funkcji poznawczych związanych ze starzeniem się,
• wyniki niektórych badań sugerują, że miłorząb japoński wspomaga zdrowie oczu,
• jeszcze inne badania sugerują, że łagodzi objawy astmy i innych zapalnych chorób układu oddechowego (np. POChP),
• pomaga w leczeniu zarówno fizycznych jak i psychicznych objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS) jak również w leczeniu problemów związanych z dysfunkcjami seksualnymi (zaburzenia erekcji, niskie libido).

Imbir

Imbir – pochodzący z Azji i spokrewniony z kurkumą, kardamonem. Imbir jest stosowany od wieków w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej:

• przeziębienia i kaszlu oraz bólów głowy,
• pobudza pracę przewodu pokarmowego i zapobiega podrażnieniom ścian jelit,
• stosowany jest w leczeniu miażdżycy,
• stosowany również w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów,
• choroby lokomocyjnej,
• uważany jest również za bezpieczną metodę leczenia kobiet w ciąży cierpiących na poranne mdłości,

• zmniejsza nudności po operacjach, chemioterapii,
• przydatny w podróży na wypadek biegunek,
• wspomaga leczenie cukrzycy.

Żeń-szeń

Żeń-szeń (Ginseng Panax, Ren Shen) nazywany również żeń-szeniem koreańskim lub chińskim, jest stosowany w leczeniu wielu schorzeń. Nie należy go mylić z innymi znanymi żeń-szeniami, takimi jak żeń-szeń amerykański (Panax quinquefolius) czy żeń-szeń syberyjski (eleutherococcus senticosus). Stosowanie żeń-szenia może przynieść takie korzyści jak:

• Wsparcie układu odpornościowego
• Zmniejsza dolegliwości i nieprawidłowości miesiączkowania

• Pomoc w zmniejszeniu zimnych palców u rąk i nóg,
• Zdrowie układu krążenia,
• Zdrowie neurologiczne i poprawa funkcji poznawczych,
• Kontroli wagi,
• Poprawa zmęczenia,
• Poprawa wytrzymałości kości.

W praktyce klinicznej Tradycyjnej Medycyny Chińskiej Ren Shen stosuje się w następujących przypadkach:

• w przypadku niedoboru Qi i Krwi i takich symptomów jak kołatanie serca, amnezja, bezsennością i osłabienie.
• w przypadku zespołu zapaści spowodowanego niedoborem Qi objawiającego się dusznością, zmęczeniem, słabym i słabym tętnem oraz skrajnym osłabieniem po chorobie, przedłużającą się chorobą, dużą utratą krwi lub ciężkimi wymiotami.
• w przypadku niedoboru śledziony objawiającym się zmęczeniem, słabym apetytem, uczuciem pełności w górnej części brzucha lub biegunką,
• w przypadku niedoboru Qi płuc objawiającym się dusznością, osłabieniem, słabym tętnem i spontanicznym poceniem,

Lukrecja

Lukrecja (Gan Cao). Gan Cao w tłumaczeniu słodka trawa, ma ogromne znaczenie w TCM i stosowane jest od tysięcy lat. Ogólnie ujmując, lukrecja ma działanie przeciwwirusowe, przeciwzapalne, przeciwcukrzycowe, przeciwnowotworowe i przeciwkaszlowe.

Jej główne właściwości i funkcje z punktu widzenia Tradycyjnej Medycyny Chińskiej to:

• eliminacja toksyn,
• wzbogacenie i ożywienie energii Qi żołądka i śledziony,
• nawilżenie i odżywienie płuc (w przypadku kaszlu),

• łagodzenia skurczów i bólu.

Oto jakie są najczęstsze wskazania do stosowania lukrecji:

• zespół niedoboru Qi Serca objawiający się kołataniem serca, spontanicznym poceniem,
• zespół niedoboru Qi śledziony objawiający się zmęczeniem, słabym apetytem i/lub luźnym stolcem,
• kaszel i duszność – lukrecja nawilża i odżywia płuca oraz usuwa flegmę,
• skurcze i ból w nadbrzuszu brzucha i kończyn,
• pomaga w refluksie i przy zgadze,
• może pomóc w regulacji hormonów stresu,
• może pomóc i skrócić czas trwania uderzeń gorąca w okresie menopauzy.

Kurkuma

Kurkuma, znana również jako szafran indyjski, curcuma longa cechuje się właściwościami przeciwzapalnymi, przeciwutleniającymi i poprawiającymi trawienie. Kurkumina, główny aktywny składnik kurkumy zapewnia wiele korzyści zdrowotnych.

Tradycyjna Medycyna Chińska takie oto korzyści zdrowotne dostrzega w spożywaniu kurkumy:

• łagodzenie bólu serca, klatki piersiowej oraz brzucha spowodowane zastojem Qi i/lub zastojem krwi,

• aktywując krew oraz poruszając Qi może skutecznie łagodzić takie objawy jak: choroby onkologiczne (guzy), brak miesiączki czy nieregularne miesiączki,
• wypędzenie wiatru oraz wspomaganie przepływu krwi – kurkuma jest często stosowana w celu złagodzenia bólu stawów, barków, ramion,
• kurkuma chroni wątrobę, przeciwdziała potencjalnemu jej uszkodzeniu,
• spożywanie kurkumy zmniejsza ryzyko raka i chorób serca,
• wspomaga trawienie, pomaga w zapaleniu jelit i przepuszczalności jelit.

Podsumowując, kurkuma zalecana jest w takich oto schorzeniach:

• artretyzm,
• miażdżyca i choroby serca,
• demencja, w tym choroba Alzheimera,
• cukrzyca,
• wysokie ciśnienie krwi,
• wrzody żołądka wywołane przez h.bacter pylori,
• zapobieganie kamicy żółciowej,
• pomaga usunąć rtęć z organizmu.

Korzeń białej piwonii

Korzeń białej piwonii (Bai Shao). W tradycyjnej medycynie chińskiej korzeń piwonii jest często używany do wspomagania krążenia krwi, zwiększania energii i równoważenia nastroju. Bai Shao odżywia krew, reguluje miesiączkę, uspokaja i ogranicza Yang Wątroby, zatrzymuje ból, zmiękcza wątrobę i łagodzi ból.

W Tradycyjnej Medycynie Chińskiej powszechnie korzeń białej piwonii stosuje się od ponad tysiąca lat w leczeniu takich schorzeń jak:

• reumatoidalne zapalenie stawów,
• toczeń układowy, rumieniowaty,
• zapalenie wątroby,
• bolesne miesiączkowanie, zaburzenia miesiączkowania, upławy krwawienia z macicy,
• skurcze mięśni,
• gorączka,
• pozbawiona blasku cera,
• bóle w klatce piersiowej i brzuchu, bolesne skurcze brzucha,
• bóle głowy, zawroty głowy,
• spontaniczne pocenie się.